Onzekerheid over diagnose

Hallo allemaal,

Sinds een paar weken heb ik de diagnose HSP/mogelijk PLS. Het probleem is namelijk dat ik de eerste ben in de familie, en de 2 meest voorkomende genen zijn al uitgesloten. Maar omdat de symptomen het beste bij HSP horen heb ik die diagnose gekregen. Het is overigens door 2 artsen van het Radboud vastgesteld.

Ik loop al vele jaren met vage klachten, toen ik in 1997 een hernia kreeg (op 23 jarige leeftijd) en daaraan geopereerd ben dacht ik dat het daardoor kwam. Ik studeerde fysiotherapie maar kon dat niet volhouden. Jaren heb ik het op de hernia gegooid. Het typische lopen, de uitval van de peroneus.. Toen begin dit jaar ineens de kracht uit mijn linkerbeen grotendeels verdween kwam ik in het ziekenhuis terecht. Zowel rechts als links waren licht verzwakt en de reflexen waren veel te levendig. In eerste instantie kon ik amper naar de wc lopen, maar door revalidatie is dit een stuk verbeterd. Normaal is het niet meer geworden, een half uur werd maximaal en ik loop een stuk langzamer dan eerder. Dat levert nog wel eens leuke taferelen op; als ik met iemand mee loop dan zie je diegene eerst gewoon weglopen en vervolgens hard in de remmen gaan en stapje voor stapje verder lopen. En dan loop ik dus zo hard mogelijk!

De laatste paar weken gaat het naar mijn idee achteruit. Ik heb een rolstoel, de revalidatiearts dacht dat ik mezelf overbelaste en op deze manier hoopt hij het te verminderen. Ik heb er 3 maanden op gewacht, maar ik ben er heel blij mee. Want een half uur lopen red ik bijna niet meer. Lopen kost heel veel moeite en kracht.

Toch vraag ik me af of de diagnose wel klopt. Want ik lees veel over krampen maar dan vooral ook 's nachts. En hoewel ik, als ik (te) veel loop en zit met gebogen benen, ook veel last van krampen en spasmen krijg heb ik er 's nachts geen last van. Ik kan me goed (bewust) ontspannen, heb ik altijd al gekund. Ook helpt warmte goed. Bij mij zijn de spasmen echt vooral bewegingssnelheid afhankelijk. Dus de sneller ik probeer te lopen de stijver ik word. Mijn voet draait naar binnen en ik loop erg op de zijkant van mijn voet. Als ik moe word sleep ik mijn benen mee, dan krijg ze niet goed naar voren. Mijn rug is net een hoepel, de spieren zijn erg gespannen. Die kan ik niet ontspannen overigens.

Traplopen en opstaan uit een stoel gaat moeizaam, maar lukt nog wel.

De twijfel over de diagnose blijft, ook al hebben 2 artsen het bevestigt en kloppen de symptomen voor een deel ook wel. Maar toch... Misschien ook een kwestie van acceptatie, als je jaren hebt gehoord dat ze het niet weten en ineens komt er een diagnose; plus het feit dat het bij mij dit jaar wel heel hard is gegaan...

Herkent iemand dit?

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

16 reacties

0

Hoi Billynoor,

Wat zul jij geschrokken zijn zeg, toen je opeens zo slecht ging lopen.

Bij mij is al jaren bekend dat ik HSP heb want familieleden hebben het ook. Ik ben nu 36 jaar. Soms heb ik het gevoel dat ik achteruit ga maar dat kan ook aan de dag liggen. Het weer/temperatuur speelt een rol en ook of ik moe en/of zenuwachtig/ gespannen ben ofzo.

Ik kan me voorstellen dat je twijfelt over de diagnose. Wat ik wel op dit forum merk, is dat iedereen weer andere klachten heeft waar hij of zij in meerdere of mindere mate last van heeft. Ook gaat de achteruitgang bij sommige mensen snel en bij anderen weer langzaam. Er is geen peil op te trekken en dat maakt het wel ingewikkeld voor artsen om te diagnostiseren volgens mij. Meestal sluiten ze allerlei andere dingen uit en blijft HSP/PLS over.

Ik heb overigens 's nachts onrustige benen en schop daardoor ook in mijn slaap. Kramp heb ik overdag soms, vooral als ik vage dingen moet doen bij yoga. Ik doe daarvoor bijna elke dag rek en strek oefeningen. En ik loop nog best snel maar er zijn mensen die zich inderdaad ook aan mij aanpassen met lopen en ook met fietsen omdat ik er anders achter hang. Dat vind ik trouwens helemaal niet leuk maar ik leg me er maar bij neer. 

Ik hoop dat er gauw anderen reageren op je berichtje. Dan kun je wellicht herkenning vinden. Veel sterkte en tot lees!

groet, Thura

0

Hoi Billynoor (en hoi Thura, lang niet gezien, gezellig dat je er weer bent)!

Billynoor, allereerst hartelijk welkom op deze site en bij de groep HSP!

Ik heb in 1985 ziek geworden en in 1986 de diagnose spastische spinaal paralyse gekregen, dat is een erg oude benaming voor HSP. Alleen stond er bij mij niet hereditaire (erfelijk) voor maar essensieel en dat houdt in dat de arts niet wist waar het vandaan kwam heb ik begrepen.

10 jaar later ging ik naar een andere neuroloog, de oude was inmiddels overleden, en die nieuwe twijfelde of de diagnose wel klopte, ik was ook de enige in mijn hele familie terwijl ik toch een flink aantal familieleden heb en zelf uit een gezin kom van 6 kinderen. Van dna-0nderzoek was toen nog geen sprake.

Tot vorig jaar heb ik daardoor nooit zeker geweten of ik nou HSP had of PLS. Helaas werd toen één van mijn zonen in snel tempo ziek, waardoor hij naar Nijmegen verwezen werd en ik meegevraagd werd door de artsen daar.

Binnen 5 consulten hadden we beide de diagnose HSP te pakken, en nu met zekerheid.  Voor mij dus na 25 jaar onduidelijkheid.

Bij die zoon hebben ze tot nu toe op 3 veelvoorkomende plaatsen gekeken naar het foute gen, maar niet gevonden. Nu zijn wij net sinds een paar weken begonnen met een nieuw soort dna-onderzoek in Nijmegen, waarbij alle 48 bekende plaatsen nagekeken gaan worden . Mocht de fout dan nog niet gevonden zijn, dan gaan ze verder zoeken tot ze wel ontdekt hebben waar het mis ging.

Ik blijk dus een eerste mutatie te hebben, het zal toch bij iemand voor het eerst voorkomen. Geen van mijn broers of zussen zijn ziek en ook mijn ouders hebben geen hsp gehad.

Nu dus wel mijn 2de zoon. Mijn 3de zoon vertoont ook symptomen, hij is net begonnen met allerlei onderzoeken.

Ik zou er maar vanuit gaan dat de artsen in Nijmegen de juiste conclusie hebben getrokken, volgens mij zit daar enorm veel deskundigheid over hsp. Ik zou willen dat ik daar eerder terecht was gekomen, het zou mij een hoop ellende bespaard hebben. nu heb ik 15 jaar lang moeten opboksen tegen onbegrip, want er was toch geen naam voor die rare benen?

Die kramp in voeten en benen heb ik ook overdag. Ik herken je symptomen zeker wel. Maar het blijft zoals Thura al zegt heel wisselend waar mensen met hsp last van hebben. Zelfs tussen mijn zoon en mij zitten grote verschillen, terwijl de fout op dezelfde plek zit. Ik kan nog redelijk lopen (ook met aan de zijkant gesleten schoenen die wat krom naar binnen trekken), mijn zoon is binnen een jaar in een rolstoel terecht gekomen en loopt alleen nog heel spastisch.

Ik denk dat, als je alle gesprekken in de groep HSP leest, je vanzelf jezelf helemaal herkent in de verschillende symptomen.

'k Moest wel lachen hoor, zo herkenbaar om je medewandelaars ineens een eindje voor je te zien lopen. En maar hijgend proberen ze bij te houden, hoe herkenbaar. En dan schrikken ze even als ze merken dat ze te snel gaan, houden netjes hun pas in, maar even later zijn ze het weer vergeten en lopen weer een meter of wat vooruit, haha.

Groetjes

0

Bedankt voor jullie reacties. Als ik de symptomen van de ziekte op de website VSN bekijk dan herken ik een heleboel dingen inderdaad. Ik denk dat het bij mij nog een deel ontkenning is. Ik heb zelfs nog moeite erkennen dat ik een hernia heb gehad, en daar ben ik aan geopereerd. Heb zelfs de MRI gezien met een joekel van een hernia. :) Ben van het slag: kan niet ligt op het kerkhof en wil niet ligt ernaast. Moet alles gewoon kunnen en dat gaat niet meer...

Hoi Thura, ik schrok er op zich niet zo van, het gebeurde wel vaker. Maar dan was het met een half uur wel weer normaal. En dan kan je het wel weer negeren. Maar het ging dit keer niet over. Maar toen had ik nog het idee dat het wel weer normaal zou worden. Ik had aan het begin van de revalidatie zoiets van: straks is het allemaal weer normaal en ga ik ook weer 24 uur werken. Nu werk ik (met moeite, maar doe het zo graag) 3 keer 3 uur. En dat lukt omdat ik een geweldige werkgever heb die me aan alle kanten steunt.

Hoi Trudy, ik heb gehoord van dat onderzoek in Nijmegen. Ik mocht daar ook aan mee doen, maar omdat ze bij mij geen vergelijkingsmateriaal hebben (mijn ouders en grootouders zijn overleden, ik heb 1 broer maar zonder symptomen) is het moeilijk te zeggen dat een eventuele fout ook de oorzaak is van de HSP. Kinderen hebben we niet en die zullen er ook wel niet komen. Ik ben (bijna) 38 en heb geen kinderwens. Mijn broer ook niet en die is 5 jaar ouder.

Ik loop er al vanaf mijn puberteit mee, maar het ging zo langzaam dat ik mijn leven er gewoon op aanpaste. Nu ik duidelijkheid heb en het zeer onwaarschijnlijk is dat het weer beter zal worden begint het accepteren, en daar heb ik moeite mee. Maar fijn dat er mensen zijn die je begrijpen. Het helpt. Al moet ik zeggen dat mijn omgeving ook geweldig is, die namen het ook serieuzer dan ik. :)

Groeten

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Oh, trouwens ook heel herkenbaar; de invloed van het weer en spanning/ stress! Ik ben bij zenuwen letterlijk gespannen, en de kou van de afgelopen tijd (en dan is het nog niet eens echt winter) is ook niet echt prettig. Daar sta ik ook stijf van. Misschien met zijn allen emigreren naar een warm land? :)

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Ik weet sinds 2jaar dat ik deze ziekte heb. Het is altijd ontkent door fysiotherapeuten. Ondanks dat ze weten dat mijn moeder deze ziekte ook heeft. Het werd bij haar rond haar 50ste geconstateerd. Ook ik heb altijd in de ontkenningsfase geleefd. Nu ben ik bezig het een plek te geven.

0

Ik heb ook de diagnose PLS, maar de symptomen zijn bij iedereen zo verschillend, dat ik me soms afvraag of PLS niet gewoon een verzamelbak is voor aandoeningen waarvan men de oorzaak niet weet.

Ik heb bv nauwelijks last van spasmen en krampen. De revalidatie-arts heeft bij mijn laatste bezoek een spasme proberen op te wekken, maar dat is niet gelukt.

Mijn enigste probleem is dat er teveel spierspanning op mijn benen staat, waardoor ik alleen nog met hulpmiddelen kan lopen.

Verder zijn de problemen bij mij acuut ontstaan (had voorheen nergens last van) en sinds ruim een jaar redelijk stabiel (het wordt niet beter en het wordt niet slechter). Ook a-typisch voor PLS.

  

 

0

Het is zo lastig dat iedereen andere dingen ervaart en de mate waarin ook nog eens verschilt. Het is een uitsluitingsdiagnose, PLS. Als alle andere mogelijkheden uitgesloten zijn dan moet het dat wel zijn. :) Bij mij is eerst gekeken of er deficienties waren (tekorten van vitaminen en mineralen en dergelijke) maar die waren er niet. Ook is MS uitgesloten, al konden ze niet uitsluiten dat ik dat nog zou ontwikkelen omdat er wel een paar laesies in mijn hersenen waren. Maar dat zal wel loslopen.

Bij mij is het dus acuut achteruit gegaan, wel met herstel daarna maar niet meer volledig. Dat hoort ook niet bij HSP/PLS, maar ik heb het meer gelezen.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Ik vraag me af of er meer mensen met HSP zijn waarbij de armen ook aangedaan zijn. Ik heb er geen last van, heb geen stijfheid in de armen. Heb wel moeite met het boven mijn hoofd dingen doen en de boodschappen zijn tegenwoordig ook wel zwaar, maar ik ben ze weer aan het trainen en het gaat wat beter. Maar mijn reflexen in de armen bleken bij een keuring ook veel te levendig, zelfs een korte clonus bij de reflex van de biceps rechts. Bij een lichte tik.. De neuroloog die me keurde heeft me gezegd dat het ook in de armen zit. De reflexen waren te. Nu past dat eigenlijk niet bij HSP voor zover ik begrepen heb. Het is dus mogelijk dat het PLS is. Maar misschien zijn er meer mensen waarbij de armen ook zijn aangetast en is het een (nog) zeldzamere vorm van HSP of is het een symptoom dat pas later tevoorschijn komt of zo. Ben eigenlijk wel heel benieuwd.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Ja, ik betrap me er regelmatig op dat ik met spastische handen zit. Ik kan ze dan nog ontspannen door er flink mee te schudden, maar blijkbaar is er wel iets mis in mijn handen. Ook mijn schoondochter zei laatst dat ik op foto's bijna altijd mijn handen nogal spastisch houd.

Ook kan ik mijn armen niet op een bepaalde manier houden. Stel je zit in de auto op de passagiersstoel en je wilt iemand op de achterbank iets aangeven, een snoepje ofzo. Dan draai je je arm met de onderkant naar boven en naar achteren in de hoop dat ze het snel aanpakken. Dat gaat dus bijna altijd mis, zodra dat een paar seconden te lang duurt moet ik mijn arm snel terughalen, omdat dat heel naar voelt.

Laatst zei de ergotherapeute ook dat ik iets eigenaardigs doe met mijn handen, ik weet niet precies wat dan wel...

Ik merk ook dat mijn armen sneller moe zijn als ik mijn haar moet wassen of moet föhnen. Officiëel vastgesteld is dit allemaal nog nooit, maar ik vermoed dat het ook een beetje in mijn armen en handen zit.

Billynoor, ik denk maar steeds dat jij zeker wel HSP hebt, het komt me allemaal zo bekend voor wat je schrijft. Het is echt lastig dat HSP zoveel verschillende vormen heeft, in dat filmpje van Dr. vd Warrenburg heeft hij het ook over een "groep ziektes".

Als je blijft twijfelen kan je misschien weer contact opnemen met Nijmegen?

Groetjes, Trudy

0

Bij mij is ook de hsp bij de handen en armen geconstateerd. en bij het laatste gesprek met de neuroloog ook duidelijk gezegt dat ik ook rekening moet houden met achteruitgang handen en armen.

Mijn handen zitten vaak dicht gevouwen als ik niets doe kan ik nog wel open maken maar vingers strekken wordt steeds moeilijker ook mijn armen strekken is moeilijk en pijnlijk.

Tijdens  de revalidatie vroegen ze zich ook af waarom ik altijd steun zoek ook bij het zitten moet ik een steuntje hebben aan de zijkant bv als ik achter de computer zit anders zak ik naar de zijkant of in elkaar.

als ik veel doe met mijn handen krijg ik van die trekkingen aan mijn vingers die gaan dan hun eigen leven lijden.en bij de fysio doen we erg ons best om ook mijn boven lichaam te oefenen hierbij valt op dat het draaien met de romp moeizaam gaat

gr Els

0

Bij mij is ook de hsp bij de handen en armen geconstateerd. en bij het laatste gesprek met de neuroloog ook duidelijk gezegt dat ik ook rekening moet houden met achteruitgang handen en armen.

Mijn handen zitten vaak dicht gevouwen als ik niets doe kan ik nog wel open maken maar vingers strekken wordt steeds moeilijker ook mijn armen strekken is moeilijk en pijnlijk.

Tijdens  de revalidatie vroegen ze zich ook af waarom ik altijd steun zoek ook bij het zitten moet ik een steuntje hebben aan de zijkant bv als ik achter de computer zit anders zak ik naar de zijkant of in elkaar.

als ik veel doe met mijn handen krijg ik van die trekkingen aan mijn vingers die gaan dan hun eigen leven lijden.en bij de fysio doen we erg ons best om ook mijn boven lichaam te oefenen hierbij valt op dat het draaien met de romp moeizaam gaat

gr Els

0

Misschien een rare vraag hoor. Ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven. Ga een poging wagen.

hebben jullie last van krachtverlies in jullie handen? Ik heb periodes dat ik bv een glas/mok bijna laat vallen. Omdat kracht opeens weg is. toen ik fietste, liet ik handvat regelmatig bijna los. (fiets al halfjaar niet ivm ongeval). Als ik kracht geef met mijn handen: bv een pastapan van het vuur halen begint het krachtverlies. Ik voel mijn eigen krachten niet in handen/armen.

hopelijk begrijpen jullie het verhaal. benieuwd of het herkenbaar is. mijn revalidatiearts kan er niet veel mee.

edit: aanvulling
ps: ik heb een doktershandschrift.(oftewel bijna onleesbaar). Zo krampachtig als ik mijn pen vasthoudt. Ik heb gezien dat spastische mensen hun pen ook zo vasthouden. Soms kan ik paar dagen later mijn eigen aantekeningen niet meer lezen. daarom typ ik het vaak over. Na schrijven ben ik altijd moe.

herkenbaar voor iemand?

 

0

Krachtverlies in mijn handen heb ik geloof ik nog niet, hoewel ik dat niet helemaal zeker weet.

Mijn handschrift is de laatste jaren wel raar geworden. Eerst gaat het nog wel, maar na een paar zinnen gaan de letters hun eigen leven leiden en ga ik schoksgewijs schrijven. Het kan dan maarzo zijn dat de letters verkeerd om komen te staan en de inkt alle kanten op schiet.

Mijn kerstkaarten krijgen dan ook allemaal een geprint etiketje, één enkele kaart kan ik nog wel redelijk leesbaar schrijven.
Ook bedruk ik de binnenkant van een kerstkaart met mijn naam, gewoon de kaarten 1 voor 1 door de printer. (eerst even met A4-tjes prutsen waar de tekst moet komen) Vakantiekaarten schrijf ik niet meer, ik neem een laptop mee en iedereen krijgt een virtuele kaart. Gelukkig gaat typen nog prima.

De fijne motoriek wordt ook minder in mijn handen, ik kan vaak maar moeilijk priegelige dingen doen, krijg er gewoon niet goed grip meer op. Maar dat kan ook door de artrose komen, dat zit in bijna ieder gewrichtje van mijn handen, voeten en een deel van mijn rug.

Toen ik pas tijdens ergotherapie een kopje koffie mocht maken, zei de therapeute dat ik ook iets eigenaardigs deed met mijn handen. Ik zal haar volgende keer eens vragen wat ze bedoelde.

Je hebt het ook over die pastapan: als ik iets af moet gieten moet dat snel kunnen, anders kan ik het niet goed volhouden. Dus ik ben me aan het aanleren dat ik vaker een vergiet pak, zodat je het in één keer om kan kiepen. Maar ik heb met zo'n zware pan meer last van mijn rug dan van mijn armen, ook al moet het niet te lang duren.

'k Ben benieuwd naar andere reacties van jullie!

0

Mijn armen worden er ook niet beter op. Mijn duimen zitten vast (contracturen) en als ik mijn armen strek is dat pijnlijk. Doordat mijn duimen vastzitten, kan ik moeilijk schrijven. Mijn handschrift was al nooit zo best, maar nu is het helemaal een ramp. Verder lukt me niet meer om bv een deksel van een pot te draaien, omdat ik mijn duimen daarbij niet kan gebruiken.

Ben bang dat ik ook last ga krijgen van mijn overige vingers, maar tot nu toe doen die het nog.

Zit trouwens weer in de onderzoeksmolen. In Leuven (Belgie) denkt men dat ik iets anders mankeer dan PLS. Ze denken nog wel aan een spierziekte.

Een neef van mij lijkt nu dezelfde verschijnselen te krijgen, dus mogelijk is er toch sprake van een een erfelijke spierziekte.  

 

 

 

0

Dion, bij PLS is bekend dat de handen ook aangetast kunnen worden. Daar kan in principe het hele lichaam aangetast door raken. Dat de armen aangetast worden is voor HSP niet gebruikelijk voor zover ik informatie kan vinden.

Vervelend dat je je duimen niet goed kan gebruiken, dan merk je pas hoeveel je die gebruikt. Ik heb een korte tijd last gehad van de duim, pijn waardoor ik geen kracht kon zetten. Ben blij dat dit nu weg getrokken is.

Het is lastig een diagnose te stellen, er zijn zoveel spierziekten waarvan er veel maar zeer zeldzaam zijn en bovendien vaak vergelijkbare verschijnselen geven. Ik hoop voor je dat ze je kunnen zeggen wat het dan wel is, en vooral dat ze er dan nog iets aan kunnen doen, al is het alleen maar afremmen.

Ik weet zelf even niet meer of het nu HSP is of dat het toch PLS is. Er is geen voorgeschiedenis in de familie, dus het zou allebei kunnen. Mijn fysio vraagt het zich nu ook af. Er zijn er dus wel meer met deze problemen, dat is het vreemde.

Ik heb weinig last van mijn armen en handen, soms wat pijn in de handen en armen en ik heb moeite met dingen boven mijn hoofd. Een gordijn ophangen is heel lastig, de was gaat nog maar is niet altijd even prettig. Zware dingen tillen is soms ook lastig, vooral als ik moe ben. Ik schrijf niet zoveel meer, maar had wel veel last van schrijfkramp toen ik meer schreef. Maar dat kan zijn doordat ik mijn pen verkeerd vasthoud. Maar anders lukt niet. :) Spasticiteit in de armen heb ik niets van gemerkt, maar hoge reflexen is daar een symptoom van. Aangezien ik rechts een clonus (uitdovend) had van de bicepsreflex is het dus wel aanzienlijk. Het is vergelijkbaar met mijn kniepeesreflex, daarbij trekt de spier ook 2x samen. Ik merk niet veel van krachtsverlies, kan alleen repeterende handelingen (zoals bij een spuitflacon of een muur verven) slechts een paar keer uitvoeren. Dan krijg ik de trekker niet meer indrukken. Ben doktersassistent en kon tijdens de opleiding de spuit waarmee je oren uitspuit ook niet indrukken. :) Ik laat wel eens dingen vallen, maar dat is meer omdat ik niet oplet denk ik. Het is me wel opgevallen dat als ik iets losjes vasthou en de rug van mijn hand licht stoot (dus niet pijnlijk) dat ik dan automatisch loslaat. Of dit een reflex is weet ik niet.

Ik blijf het lastig vinden, kan me ook niet herinneren of het eerder getest is. Want als het vorig jaar in Nijmegen nog niet zo verhoogd was betekent het dat het wel heel hard gaat. Hoezo langzaam progressief?? En is het nu toch HSP, zijn er symptomen die de specialisten er nooit mee in verband hebben gebracht, of is het toch PLS? Dat kan verschil maken omdat er dan meer delen van het lichaam aangetast kunnen worden. Mijn fysio heeft me wel gezegd daar goed op bedacht te zijn; slikproblemen, spraakproblemen, ademhalingsproblemen etc.
Ach, misschien moet ik maar gewoon afwachten wat er verder gebeurt. Ik kan zo moeilijk inschatten of het nu echt (veel) slechter gaat of dat het stabiel blijft en ik meer last krijg alleen door overbelasting. Of wil het misschien niet weten...

Dion, hou je ons op de hoogte?

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Ik heb PLS en ik zegen het feit dat alleen maar mijn linkerbeen het "slecht" doet en mijn linkerhand iets minder is qua motoriek. Bij PLS kán er inderdaad méér mis gaan, maar dat hóeft niet! Mijn neuroloog verwacht niet, dat bij mij zich de andere symptomen gaan openbaren.

Liliane
Je kunt dit bericht alleen bekijken en er niet op reageren.

Plaats een reactie

Om te kunnen reageren moet je eerst ingelogd zijn. Als je nog geen profiel hebt op Iemandzoalsik.nl, kun je je aanmelden. Hiermee krijg je de mogelijkheid om te reageren en ook om zelf gesprekken te starten en groepen te volgen.

aanmelden / login