Werken met HSP

Ik heb in verschillende gesprekken al dingen zien staan over het UWV. Misschien is het handig om dit in een apart gesprek te zetten.
Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe jullie het ervaren. Ik weet dat een aantal van jullie wel werken maar wel ziekgemeld zijn. Waar lopen jullie tegenaan met werken? Zijn er mensen die zonder problemen werken? Hebben jullie aanpassingen aan het werk?
Ik heb wajong gekregen omdat ik eerder een wajonguitkering gehad heb, en daarnaast zit ik in de ziektewet. Beide 100%. Ik werkte bij een trombosedienst, op het laatst alleen op kantoor. Ik kan in principe 10 uur werken volgens het UWV, aangepast werk in de zin dat het zittend werk moet zijn (rolstoelvriendelijk) en niet hele dagen. De bedoeling is dat ik straks meer uren kan gaan werken.
Het grootste probleem is dat ik mijn grenzen niet ken. Ik wil zeker niet te weinig doen, maar doe vaak juist teveel. Ik werkte 3 keer 3 uur, en was na mijn werk behoorlijk moe. Soms te moe om brood te smeren. Ik woonde 5 minuten van mijn werk. Ik hield enorm van mijn werk, helaas kon mijn contract niet verlengd worden. Maar nu dus op zoek naar ander werk, maar is dat dan wel vol te houden? Ik wil het wel, maar wanneer is het teveel?
Hoe gaan jullie hiermee om? Wat vinden jullie teveel? Mag je moe zijn na het werk, hoe moe mag je dan zijn? Hoe gaan jullie werkgevers ermee om? Ik had een geweldige werkgever die er alles aan gedaan heeft om mij erbij te houden, het is overmacht (verhuizing, voor mij te ver rijden) dat ik niet kon blijven. Maar vast niet iedere werkgever is zo begripvol. En wat voor een werk doen jullie?

Wat zijn jullie ervaringen met het UWV? Niet voor iedereen even positief, dat heb ik wel gelezen! :) Bij mij ook niet overigens, al heb ik met de arbeidsdeskundigen wel goede ervaringen. De verzekeringsartsen zullen best hun best wel doen, misschien kunnen ze volgens de regels niet anders, maar echt prettige ervaringen heb ik niet. Overigens ben ik op het moment wel 80-100% afgekeurd.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Voor de huismoeders/vaders; hebben jullie hulp in huis, helpt de familie mee of doen jullie het allemaal zelf? Hoeveel uur krijgen jullie hulp? Ik heb nu 3 uur hulp, genoeg voor de zware dingen zoals stofzuigen en dweilen en zo. Maar voor een gewoon gezin? Ik ben alleen. Met een hond en een kat.

Laat eens horen!

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

61 reacties, pagina 1 van 4

1 2 3 4
0

Hoi Billynoor,

Interessant onderwerp snijd je aan.
Ik zal later ook reageren als huismoeder/vrouw ;-) die ooit wel parttime gewerkt heeft.

Morgen ben ik een lange dag uit met vriendinnen, dus daarna komt die reactie van mij.
Ik ben benieuwd naar andere reacties.

Groetjes, Trudy

0

goedemorgen, Ik zit nu een jaar in de ziektewet heb geprobeert iva aante vragen maar 2 keer afgewezen. Nadat ik de diagnose had gekregen en naar de revalidatie ben doorgestuurd ben ik op aanwijzing van de eerste revalidatie arts preventief naar de bedrijfsarts gegaan. Ik wilde gewoon doorgaan met werken en kreeg van de bedrijfsarts en mijn toen net nieuwe leidinggevende toestemming om te revalideren tijdens mijn werk.Nu werk ik niet naast de deur dus bij de revalidatie afgesproken dat ik zo vroeg mogelijk of zo laat mogelijk zou komen en dan gewoon kon gaan werken. Op de revalidatie vonden ze dat na een aantal weken niet echt een goed idee ik kon me niet ontspannen had altijd haast en was altijd moe. Op eengegeven moment mijn Leidinggevende gebeld en gezegt dat ik het zowel lichamelijk als geestelijk niet ging trekken en ben toen volledig in de ziektewet gegaan. Mijn computer werd in orde gemaakt thuis zodat ik wat werk vanaf thuis kon doen. Mijn werk was in de thuiszorg als manager in opleiding . dit ging niet lukken zo . ik werd steeds emotioneler . Op de revalidatie werd duidelijk dat ik zelf mijn grens erg slecht kon aangeven en altijd door ging tot het niet meer kon.Ook bleef ik altijd maar doorgaan met dingen die ik eigenlijk gewoon niet meer kon ik wilde gewoon niet toegeven aan mijn lichaam totdat ik daar echt ook te ver in ben gegaan. Ondertussen had de bedrijfsarts een arbeidsdeskundige ingehuurd om verder te kijken met mij en zij was heel duidelijk niet meer werken. Ikben heel boos geweest hierover ik wilde werken. op de revalidatie was berekend dat ik ik nog 3 keer 4 uur per week kon werken dus 1 dag werken 1 dag vrij en dan geen 4 uur achter elkaar maar steeds ieder uur een rustpauze erin.zittend werk en op een plek waar mijn rolstoel mee naar binnen kon niet gaan lopen daar. Ik had geen keus meer en mijn werkgever ging voor de afkeuring.Ik heb het me ook wel laten overkomen ik wist het ook niet meer en was inmiddels zo moe van alles . Moeilijk is dat mijn man al voor 100% in de wao zit . Mijn thuiskomen zitten had veel gevolgen voor ons thuis(twee kinderen 17 en 15) . Nu dan ook financieel grote gevolgen. Ik heb het allemaal beleefd als een boze droom en zit er nog in. Weet niet zo goed hoe ik met dingen om moet gaan . en heb dooralles zo liep zoveel angst voor alles ontwikkelt dat het moeilijk is hierdoor heen te kijken. donderdag moet ik weer naar de bedrijfsarts en dan wordt er gekeken hoe nu verder gr els

0

Hoi Els,

Ik begrijp uit je verhaal dat je bij de huidige werkgever niet kan blijven werken op basis van het advies van de revalidatie? Ze kunnen het werk niet voor je aanpassen? Is er een reden waarom de arbeidsdeskundige niet meegaat in het advies van de revalidatie?

Zijn ze al zover dat ze hebben gekeken naar een ander bedrijf waar je eventueel wel kan werken? Het tweede spoor zeg maar?

Het vervelende is, heel herkenbaar, het wel willen werken maar het beperkt zijn in de mogelijkheden. Dat strookt niet met elkaar. Als er dan bij je werkgever geen mogelijkheden zijn is dat heel moeilijk te verkroppen. Een andere of nieuwe baan vinden is ook heel lastig, dat weet ik uit ervaring. Het is alsof je een extra tik krijgt bovenop alle beperkingen die je lichaam je oplegt.

En dan heb je inderdaad ook nog eens de financiele gevolgen. Ik ben gelukkig alleen, heb altijd van weinig geleefd dus ik red me er wel mee. Leuk is anders, ik ben intelligent genoeg voor een goede baan maar kan niet voldoende uren werken om een goed salaris bij elkaar te verdienen. Niet dat ik klaag, ik heb het goed verder. Maar voor mensen zoals jullie is het natuurlijk wel moeilijk als je ineens 30% minder inkomen hebt.

Iedereen moet werken van de regering naar vermogen, maar als je mogelijkheden niet zo groot zijn buiten je schuld heb je eigenlijk gewoon pech. Helaas is de solidariteit op het moment daar ver te zoeken. Ik heb ook wel eens het idee dat men denkt dat mensen met een  uitkering gewoon niet willen werken. Dat zal voor een klein groepje zo zijn, maar het overgrote deel wil dat juist wel. Maar krijgt geen kans. Er is laatst een onderzoek geweest bij een aantal grote bedrijven over de bereidheid mensen met een arbeidshandicap aan te nemen. Die bleek verschrikkelijk laag, men had er geen plaats voor. Heel opbeurend nieuws met deze regering die iedereen aan het werk wil hebben en op allerlei regelingen kort.

Ik vraag me af hoeveel meer mensen moeite hebben met het aangeven van grenzen. Voel je ze niet of wil je ze niet opmerken? Ik moet eerlijk zeggen dat ik ze gewoon niet opmerk, ik voel het pas als het te laat is. Mijn collega's hadden het meestal eerder door dan ikzelf; ik krijg blijkbaar een bleek gezicht met enorm rode konen als ik erg moe ben. Ik merk het pas achteraf. Dat maakt het extra lastig. En natuurlijk speelt ook mee dat ik het niet erg goed kan accepteren, in mijn hoofd werkt alles nog zoals 3 jaar geleden. Maar mijn lichaam is het daar niet mee eens. Het loopt nog niet synchroon. Sterker nog, als ik echt heel moe ben en daardoor boos omdat ik dat niet wil ga ik dus juist dingen doen die ik dan moet laten. Een eind wandelen, het huis opruimen. In plaats van te rusten wat ik dan eigenlijk moet doen. Op mijn werk is het mijn leidinggevende geweest die, na gesprekken met mijn collega's, mij heeft aangesproken of ik niet beter weer therapeutisch kon werken in plaats van 'gewoon', zij zagen dat het niet goed ging fysiek. Ik mocht gewoon blijven werken, maar werd overtallig ingedeeld. En niet omdat ze mensen teveel hadden! :)

Zijn er mensen die wel hun grenzen weten te bewaken? Hoe pak je dat aan? En hoe voorkom je dat je dan weer te weinig gaat doen?

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Sterkte overigens met de situatie. Het helpt niet echt, al die spanning als je HSP hebt. Of welke andere aandoening dan ook, maar zeker bij HSP kan het op de spieren slaan. Je kan letterlijk stijf staan van de spanning.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Ik heb aanstaande vrijdag mijn eerste wia-keuring. Nu nog volledig in de ziektewet. Als ik daar geweest ben ga ik hier op je vragen antwoorden. Niet direct want ik wil me opladen voor koninginnedag, al ga ik maar een paar uurtjes weg.

0

Veel succes vrijdag en ik heb de tijd hoor! :) Geniet van koninginnedag in ieder geval.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Goedemorgen, Ik voel ook de grens niet aankomen. Ik voel me verantwoordelijk als ik aan het werk ben . Ik heb altijd in de zorg gewerkt ben verpleegkundige. heb veel in verpleeg en verzorgingshuizen gewerkt vond ik fantastisch.maar ik voelde niet de grens van nu ga je tever. collega's zeiden altijd wat loop jij slecht en ik liet veel uit mijn handen vallen. maar ik voelde me verantwoordelijk voor de bewoners en wilde het beste voor hun en streed daar ook erg voor(heeft me ook wel eens mijn baan gekost). van jongs af aan bleef ik altijd doorgaan en er waren momenten dat ik teruggevloten werd door mijn leidinggevende dat het niet meer ging .Moe en emotioneel werd ik altijd. Kan heel boos worden als me iets niet meer lukt. Ik zit nu een jaar in de ziektewet en dat heeft wel voor veel rust in mijn hoofd gezorgd waardoor ik ook wat rust in mijn lichaam hebt gekregen. Mijn Leidinggevende nu had dit erg snel door en als hij dacht het gaat niet zei hij ik wil je even zien en dan hoefde ik niet verder te reintergreren. Nu ben ik wat grieperig en loop daardoor heel slecht en vind het moeilijk om hier aan toe te geven..Komt goed veel te leren gr els

0

Hier dan ook even een reactie van mij betreffende deze vervelende ziekte en werk. Ik heb jarenlang gewerkt in een groentesnijderij. Dat is staand werk in een koude natte omgeving. Lopen sjouwen met kratten groente en een hele tijd op eenzelfde plek staan om in te pakken of iets aan een schaaltje toe te voegen. Ik heb er echter met enorm veel plezier gewerkt. Maar dat sjouwen met die kratten ging steeds slechter, het lopen steeds moeilijker en vooral het gebrek aan evenwicht werd gevaarlijk. Ik raakte in de ziektewet en ben toen na een tijdje zittend werk gaan doen in de linnenkamer. Dit op therapeutische basis. Toen de 2 jaar ziektewet voorbij was kon ik vertrekken. Ik ben daar heel boos en heel verdrietig om geweest. Hadden ze dan ook geen baantje op kantoor voor mij? Nee hoor er waren geen mogelijkheden. Bij de UWV vonden ze dat ik eerst maar aan het idee moest wennen en aan het reintergratiebedrijf maar moest laten weten wanneer ik dacht weer aan het werk te kunnen. Ik werd ook steeds meer incontinent dus dat werkte ook niet in mijn voordeel. Toen ik de UWV vorig jaar schreef hoe het met me ging werd ik gebeld. Zo kon ik toch niet aan het werk zeiden ze en er was toch ook geen kans dat het lichamelijk beter zou gaan? Dit was toch een ziekte waardoor alles alleen maar moeilijker werdt? Het was duidelijk, de kansen op werk waren zo klein, dat ik volledig arbeids ongeschikt ben verklaard. En als bedrijf is het natuurlijk ook heel moeilijk om mensen zoals wij in dienst te houden. Want ik kan nog wel lopen, maar loop buiten met een rollator. Een trap kom ik niet meer af als er geen leuning is. En het zitten..... op het moment heb ik daar ook heel veel moeite mee. Het doet zo zeer in mijn billen! Dus wat voor werk zou je kunnen doen? Het huis een beetje op orde houden kost al veel moeite en dan heb ik het nog niet over de pijn die het doet of die je ervan overhoudt. Ik vind huisvrouw zijn nu al een hele zware taak en ik ben echt geen poetser of zo hoor! Gelukkig blijft bij mij alle ellende beperkt tot de onderkant en ben ik behoorlijk creatief. Daar kan ik  gelukkig nog heerlijk mee bezig zijn. Maar natuurlijk zit ook ik regelmatig te denken dat ik graag nog normaal zou kunnen werken. Maar helaas, dat zit er echt niet mer in....

0

Ik wil heel graag weer aan het werk, dat is een soort dwang voor me. Ik heb het idee dat het moet kunnen en dan moet het dus ook. Ik  kreeg van de verzekeringsarts te horen dat ik in december strenger herkeurt ga worden; dan moet ik een huis hebben die rolstoeltoegankelijk is (wordt aan gewerkt) en hulp in de huishouding. Dat is inmiddels geregeld. Hierdoor zou ik meer energie over moeten houden voor werk. Ik betwijfel alleen of het me echt veel meer energie gaat geven. Het zal mijn leven iets makkelijker maken, maar meer energie? Maar dat ze me dan strenger wil keuren omdat ze vind dat ik kan werken en meer dan de 10 uur die er nu staan geeft bij mij een soort dwang; dan moet ik het dus ook gewoon maar kunnen. Alleen de 9 uur bij mijn vorige baas, overtallig, was al teveel. En dat werk was echt compleet op mij aangepast... Het is daardoor extra moeilijk niet door mijn grenzen heen te gaan. Ik heb de opleiding doktersassistente gedaan, heb ook fysiotherapie gestudeerd een eeuwigheid geleden maar dat was te zwaar. De andere opleiding heb ik 2 jaar geleden gedaan via een reintegratietraject.

Ik weet gewoon niet wanneer ik moet zeggen dat het niet kan. Ik ben nu thuis, probeer wat op te ruimen alvast voor de verhuizing, studeer psychologie (open universiteit dus thuis en wanneer het gaat) en wandel met mijn hondje. Met de 2 keer fysio in de week zijn mijn dagen gevuld. Een dagje of avondje uit kost me een paar dagen uitrusten. Ik wil graag gaan zwemmen, maar ja. Daar heb ik de energie niet voor. En dan moet ik ernaast gaan werken? Ik wil zo graag, maar ik vraag me af in hoeverre het echt een goed idee is. Het is zo lastig hiermee om te gaan. In mijn hoofd kan ik letterlijk alles, probeer dat dus ook maar loop vervolgens tegen mezelf aan. Ik krijg ook steeds meer last van mijn armen, mijn schouder blijft niet volledig in de kom (subluxeert) en dat geeft ook pijn. En de kracht is ook niet super. Ik had mijn vaatwasser uitgeruimd en moest daarvoor dingen boven mijn hoofd in de kast zetten. Dat lukte op het laatst bijna niet meer. Schrok daarvan.

Heeft iemand ervaring met solliciteren met beperkingen? Ik heb een keer een goed gesprek gehad, in een rolstoel. Dat wisten ze niet vooraf, ik had het niet gezegd. Dat ging gelukkig heel goed, ik werd zelfs aangenomen. Toen bleek dat het echt om hele dagen ging, en dat kan ik niet meer. Dus moest ik met spijt in mijn hart afzeggen. Het is lastig solliciteren als je alleen dagdelen kan werken, van een rolstoel gebruik maakt en vandaag niet weet hoe het morgen gaat. Neemt een baas je uberhaupt aan? Dat is misschien nog wel het ergste; zoeken naar een baan die niet bestaat, en als je er een vind die erop lijkt afgewezen te worden. Ik kijk al lang niet meer alleen bij mijn beroep, maar ook naar ander werk wat ik zou kunnen doen.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Hoi Billynoor en alle anderen,

Je vroeg ook hoe huismannen/huisvrouwen met het item Werken met HSP omgaan of omgegaan zijn. Hier mijn verhaal:

Toen ik ziek werd in 1985 was ik meewerkend echtgenote in ons eigen bedrijf. (ik was toen 33 jaar)
Het stond alleen niet zo op papier, het was een eenmanszaak van mijn toenmalige man en ik deed op de achtergrond allerlei werk náást de opvoeding van onze kinderen en het huishouden. In die tijd voor mijn leeftijdsgroep nog heel normaal.

Ik had 4 jonge kinderen, waarvan er 2 adhd bleken te hebben. Dat waren tropenjaren voor mij zoals jullie vast wel begrijpen, er waren geen “rugzakjes” of iets dergelijks.

Ik werd ziek toen de jongste ruim 3 jaar was, de oudste was 13 en de enige hulp die ik kreeg was thuiszorg. In het begin 20 uur per week, in de loop van alle jaren is dat afgebouwd naar nu een pgb voor 3 uur huishoudelijke hulp. (mijn kinderen zijn inmiddels allemaal de deur uit ook al doen ze nog heel vaak een beroep op me)

Mijn grote pech is dat ik dus geen officieel werk had op het moment dat ik ziek werd. Ik kwam dus ook niet voor een uitkering in aanmerking, geen Ziektewet of WAO of wat dan ook. En geen UWV dat zich druk maakte om mij aan passend werk te helpen. En zie maar eens te bewijzen dat ik toch echt van plan was om halve dagen te gaan werken zodra de jongste naar de kleuterschool zou gaan. Ik ben niet eens aan dat bewijzen begonnen, had er de energie niet meer voor. 

Nog geen 5 jaar later was ik gescheiden en bleef ik achter met de 4 kinderen. Er werd gelukkig wel alimentatie geregeld, een minimuminkomen, maar het loopt wel door tot de maand dat ik 65 jaar word en ik kan er net van rondkomen. 

Ik ben een paar maanden na de scheiding naast de (zware) opvoeding van de kinderen met een studie informatica begonnen. En zowaar, vlak voordat ik klaar was met die studie belde het Arbeidsbureau op dat ze graag zouden zien dat ik solliciteerde bij een Centrum Vakopleiding als docent informatica. 

Ik heb al die tijd nooit genoemd dat ik ziek was/ben…

De sollicitatie verliep prima en ik kon 2 middagen per week aan de slag. Dit werk was goed vol te houden ondanks de HSP en in combinatie met mijn gezin, voor mij een uitstapje. Ik gaf individuele informaticalessen aan zo’n 10 volwassenen tegelijk, die allemaal aan het leren waren om met computers om te gaan. Iedereen was op een verschillend moment gestart, dus het was voor mij heel afwisselend werk om de één te helpen met WordPerfect, de ander met MS-DOS (jaja, allemaal in die goede lastige oude tijd rond 1994 ;-D ) enzovoort. Beetje rondlopen, beetje zitten om iets op de pc uit te leggen, beetje op de rand van een schooltafel zitten... handig als je stiekem HSP hebt. Dit werk heb ik een paar jaar zonder problemen gedaan, en zonder ooit te noemen dat ik ziek was. Ik denk dat men hooguit dacht dat ik wel wat vreemd liep, maar tegen de tijd dat ik te moe werd of teveel spierpijn kreeg was ik al weer richting huis vertrokken.

Helaas werd er bezuinigd en ook al zouden er geen ontslagen vallen, de freelance-contracten werden niet verlengd en ik was mijn werk kwijt zonder WW of iets dergelijks.

Daarna nog enig invalwerk gedaan op MBO-scholen via een uitzendbureau, maar daar was het veel lastiger vol te houden. Ik werd er te uitgeput van en uiteindelijk ben ik gestopt.

En helaas, dan heb je dus weer geen uitkering. 

Als ik de verhalen over de problemen met het UWV lees, dan ben ik aan de ene kant opgelucht dat ik nooit verantwoording heb hoeven afleggen aan het UWV… aan de andere kant zou ik zo dolgraag een uitkering gehad willen hebben. Ik heb echt het gevoel dat ik afgestraft ben omdat ik op het moment van ziek worden geen betaald werk had, terwijl ik wel een heel zware baan had op dat moment: meewerkend echtgenote in een bedrijf en moeder van 4 kinderen waarvan er 2 adhd hadden en hebben (ook dat gaat niet over). 

Misschien ga ik toch nog met een uitkering te maken krijgen over 5 jaar. Mijn alimentatie loopt tot de maand dat ik 65 word. En er gaan nu toch steeds meer stemmen op om de AOW-leeftijd vervroegd naar 66 jaar te zetten. Ik ben nu bijna 60. Hoe kan ik in vredesnaam van een minimuminkomen zoveel sparen dat ik een heel jaar zonder inkomen kan overbruggen??? Ik hoor bij een vergeten groep denk ik, géén uitkering, geen WAO, onbekend in de systemen. Sorry, dit moest ik even kwijt, ik maak me vreselijk ongerust. Uitkeringen gaan gewoon doorlopen tot 66 jaar, mijn alimentatie niet...

 Gelukkig ben ik iemand die wel "ziet waar het schip strandt" (wie weet komt het schip met geld ooit wel binnen). Maar ik wens jullie wel toe dat je voet aan de grond krijgt bij het UWV, het is nu knokken om je recht te krijgen, maar misschien kom je dan toch niet in de onzekere situatie waar ik nu in zit. Dus ga ervoor!

Groetjes, Trudy

0

Hallo Trudy,

Mensen zonder inkomen kunnen een beroep doen op de Wet Werk en Bijstand, oftewel de oude bijstand. Dat is ook niet alles, dat besef ik me terdege. Maar helemaal zonder inkomen zitten hoeft dus niet. Ook niet voor dat ene jaar. Met een laag inkomen, ik weet niet of je op het sociaal minimum zit of op het minimumloon, kan je ook bij de gemeente terecht voor bijzondere bijstand. Als je meer dan 3 of 5 jaar (verschilt volgens mij per gemeente) op of rond het bijstandsniveau zit dan kan je een langdurigheidstoeslag krijgen. Er zijn verschillende mogelijkheden. Vaak zijn er ook kleine toeslagen mogelijk, een maal per jaar krijg je dan een bescheiden bedrag, maar goed, dat is mooi meegenomen. Ik zit rond het sociaal minimum en ben voor een aantal regelingen in aanmerking gekomen via de gemeente, en dat scheelt uiteindelijk wel.

Ik weet trouwens niet of jij wel in de nieuwe regeling valt van 66 jaar, is er geen grens gesteld aan de leeftijd waarop de nieuwe regeling ingaat? Dat is allemaal een beetje langs me heengegaan om eerlijk te zijn. Ik vind wel dat de pensioenleeftijd omhoog moet, toen het werd bedacht werden mensen niet veel ouder dan 70. Nu is 80 al vrij gewoon, en men is veel vitaler. Eerder waren mensen van 65 oud, nu zijn het de nieuwe jongeren lijkt wel. :) Maar er mogen geen mensen de dupe van worden, dat is wat anders. Er moet wel een mogelijk zijn eerder te stoppen, maar de aow dan wel vanaf een latere leeftijd. Geen populaire stelling, weet ik, hoewel ik wel op sociale partijen stem hoor. Ik ben een linkskiezer. Maar het moet ergens vandaan komen.

Overigens kan ik me heel goed voorstellen dat er onrust is over geld, ik herken dat zelf ook. Met de nieuwe wet werken naar vermogen (hopelijk nu van de baan) vallen een hoop mensen met een beperking buiten de boot. Alles wordt duurder, maar het inkomen blijft achter. Ik kom al heel lang rond van een klein inkomen, spaar zoveel mogelijk ervan maar het wordt steeds lastiger.

Ik denk dat het belangrijk is dat iedereen weet waar die recht op heeft, en dat is vaak meer dan men beseft. Toeslagen, regelingen van de gemeente, belastingaftrek voor bepaalde kosten. Dat wordt steeds minder, maar zolang het er is moet je er gebruik van maken. Hoe moeilijk ik het soms ook vind want ik heb soms het gevoel te bedelen terwijl ik (nog) wel rondkom. Maar je hebt er recht op. Want rondkomen en voldoende hebben om echt lekker te leven is niet hetzelfde...

Maar ik klaag hier niet over, ik heb voldoende zoals gezegd, en ik ben tevreden. Niet altijd, maar meestal.

Het verhaal van Trudy is overigens ook een goede waarschuwing; zorg ervoor dat alles op papier geregeld is! Ook als je in een familiebedrijf mee werkt. Want anders kan je wel eens buiten de boot vallen! Het lijkt soms overdreven alles vast te leggen, maar het kan een hoop ellende voorkomen.

 

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Hai Billynoor,

Dank je voor je uitgebreide antwoord.
Ik zit qua inkomen net onder het minimumloon en heb nu dan ook geen recht op bijzondere bijstand.Wel krijg ik zorgtoeslag, huurtoeslag en ik trek mijn niet vergoede ziektekosten secuur af van de belasting, houd dat het hele jaar netjes bij zodat ik bij mijn aangifte niks laat liggen. Op het ogenblik kan ik ook normaal rondkomen hoor, geen gekke uitspattingen maar dat hoeft ook helemaal niet, ik ben helemaal tevreden. Alleen een heel jaarinkomen bij elkaar sparen om tussen mijn 65ste en 66ste een jaar te overbruggen kan ik niet.

Op het ogenblik is het nog de bedoeling dat mensen vanaf geboortejaar 1955 een jaar langer gaan werken. Ik ben van 1952 en zou, juist omdat het voor mijn leeftijdsgroep niet gemakkelijk meer te regelen is in zo'n korte tijd, nog onder de oude regeling gaan vallen. Ook ik ben voor de verhoging van de AOW-leeftijd, helemaal na gesprekken met mijn 4 volwassen kinderen, die vinden dat ook doodnormaal.

Er gaan nu echter steeds meer partijen door de noodzakelijke bezuinigingen beseffen dat er veel te halen lijkt te zijn als ze toch eerder de AOW-leeftijd omhoog trekken, misschien al vanaf 2015. Daar had ik als ik nu een uitkering had gehad helemaal niets van gemerkt, die uitkering liep gewoon door tot mijn hogere AOW-leeftijd. Maar ik hoor bij een kleine uitzonderingsgroep die leeft op een lijfrente, mijn ex-man heeft de alimentatie ooit op die manier afgekocht door in één keer een bedrag te storten, waar ik verplicht een direkt ingaande lijfrente polis van gekocht heb. Daar houdt de politiek denk ik geen rekening mee, er zijn er te weinig in deze situatie.

Nou ja, die vervroeging is er nog niet door en ik moet me er ook niet te ongerust over maken. Misschien gaan ze het toch wel jaarlijks dan alleen een paar maanden opschuiven en dat kan ik met hulp van familie en met mijn spaargeld wel opvangen. We zullen wel zien, in Nederland hoef je gelukkig niet van de honger om te komen en het is dan geen eindeloze situatie voordat de AOW ingaat voor mij. En eventueel is er de bijstand, het komt wel goed.

Je hebt gelijk dat mensen veel meer op papier zouden moeten zetten, maar toen ik in de jaren 70 samen met mijn ex het bedrijf startte was dat nog heel erg ongebruikelijk, alsof je elkaar niet zou vertrouwen want je bleef toch je hele leven bij elkaar??? Hoe naïef... ;-) Ik hoop dat men nu verstandiger is.

 

0

Hoi Trudy,

Helemaal duidelijk je reactie. Je hebt als je verder geen inkomen hebt wel recht op bijstand inderdaad, al is dat niet veel. Waarschijnlijk zal het bij jou inderdaad om een paar maanden gaan, als het een beetje meezit. Het kan overigens best zijn dat er uiteindelijk wel regelingen komen voor mensen die buiten de boot vallen, maar dat wordt dan pas geregeld als blijkt dat die mensen er zijn. Dat is de politiek.  En je hebt helemaal gelijk, het verandert met de dag, dus het heeft geen zin je zorgen te maken voor het zover is. Maar voor degenen die er nog wat aan kunnen doen, hou rekening met dit soort dingen.  Ik denk dat er nog heel veel mensen even naief zijn als in voorgaande jaren hoor. Ik kan me best voorstellen dat iedereen denkt altijd bij elkaar te blijven, daar ga je ook van uit. Maar je kunt maar beter voorbereid zijn.

Jij doet precies wat je moet doen, je hebt goed in de gaten waar je recht op hebt! Mijn complimenten daarvoor. Jammer dat er nog steeds mensen zijn die laten liggen waar ze recht op hebben. Ik vind het zelf ook altijd moeilijk om dingen aan te vragen waar je recht op hebt, ik heb een sociaal minimum maar genoeg (nog wel) om van rond te komen. Wil de maatschappij ook niet teveel kosten. Maar die regelingen zijn er niet voor niets. Daar heb je recht op. Ik blijf het moeilijk vinden maar iets extra's zit er anders gewoon niet in. En dan heb ik het niet over een verre vakantie of zo. :) Ook fijn hoor, maar niet meer voor mij. Heb de wereld gezien, ben nu tevreden met thuis. Heb ook de energie niet meer om verder weg te gaan, ben moe als ik er ben en moet dan een paar dagen bijkomen, en kan vervolgens weer terug. :) Nee, blijf voorlopig lekker thuis met mijn beestjes. Er zit een verhuizing aan te komen, dat is al erg genoeg. Heb urgentie, wacht nu rustig af...

Onderwijl blijf ik leren en zoeken naar werk, maar gezien het huidige klimaat is dat niet zo simpel. Maar geef niet op, daarvoor ben ik teveel een optimist. (en helaas niet bijzonder een realist, zou makkelijker zijn. :))

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Hallo,

 

Ik ben afgelopen donderdag bij de bedrijfsarts geweest. We hebben opnieuw een functiemogelijkheden lijst ingevuld. En ik moet maar weer een afspraak maken bij de revalidatiearts de ba wil graag nog wat informatie over behandelingen . alles moet zwart op wit staan .

De kans dat deze werkgever een baan voor mij heeft is minimaal dus blijft het verhaal hetzelfde dus nu de 104 weken ziektewet uitzitten..

Ook wordt de arbeidsdeskundige weer erbij betrokken zij praat met mij mijn leidinggevende en ook kijkt zij naar de vacature lijsten binnen het bedrijf.

 

NOu ik ga maar weer afspraken maken bij de huisarts en revalidatie arts en zie wel weer verder. Het leven maakt me op deze manier erg angstig . waar ik niet tegen kan is de onzekerheid en ik weet zo langzamer hand ook niet meer wat ik moet en wat ik wil.

 

gr els

0

Nog voor mijn ziekte geconstateerd werd bestond mijn
leventje uit: slapen/werken/eten/slapen. Na werktijd te moe om nog iets te doen.  Toen ik mijn revalidatiecentrum-traject begon: (2x per week halve dag revalidatie, ander dagdeel werkend) ben ik parttime gaan werken. Langzaam werd me duidelijk dat dit blijvend zal worden. Dat heeft me heeel veel verdriet gekost. Ik die in 40uur deed wat een ander deed in 120uur, werd opeens een slak zonder steun op de werkvloer dat maakte het ondragelijk. Mijn werkg. snapte de omschakeling niet en sprak er niet over met me. Uiteindelijk is de baan gestopt door reorganisatie. Ik was opgelucht. Het idee dat ik bij een andere werkg. Ging werken die mij als gehandicapte kent (niet voor die tijd). Heerlijk!  Tot ik eenmaal thuis zat (had vakantiedagen opgenomen). Toen begreep ik dat werken niet meer lukte. Ik ging steeds over mijn eigen grenzen heen waardoor ik mezelf kapot maakte.

Ik heb zelfs psycholog. hulp gehad omdat ik me schaamde positief te zijn en niet te werken. Nu doe ik alles op mijn tempo, daardoor gaat het goed. Ik woon zelfstandig in mijn eentje in een flat met een lift. Ik krijg zelden bezoek, heb dieren in kooien. Kortom er kan weinig vies worden. Het huishouden verspreid ik. Supergoed stofzuigen doe ik bv verdeeld over 2x in twee weken. Het winkelcentrum zit op loopafstand (100m), incl. een tunneltje die ik door moet. Ik heb geen hulp. Wel hulpmiddelen sinds ik mijn heup gebroken heb vorig jaar. Als ik ga lopen moet ik me bewustzijn van hulpmiddelen die ik nodig heb. Ik moet altijd mijn opgevouwen wandelstok meenemen Voor het
geval ik hem nodig heb. Kortom elke keer moet ik me bewust blijven van mijn grenzen. Dat maakt het enorm zwaar.

Met werken ben ik bezig op goede dagen. Helaas besef ik volgende dag weer dat ik zelden zon goede dag heb. Door de wisselwerking van mijn lichaam is het moeilijk uitleggen wat mijn beperkingen zijn. 

Inmiddels ben ik bij de uwv-arts geweest. De arts begreep me volkomen. Echter wilde die niks van revalidatiecentrum en huidige fysiotherapeute adviezen weten. De dingen die hij niet begreep (extreme moeheid en concentratiegebrek ) gaat die verder bekijken hoe dat zit. Zelf begrijp ik dat ook niet goed. Dat wil zeggen, ik ben het gewend. Inmiddels begin ik te begrijpen hoe het komt, alleen snap ik niet dat het zon vermoeidheid kan geven.

Ik moet de rapportage nog ontvangen. En naar een arbeidsdeskundige toe. Ik hoop dat ik bij de arb.deskundige kan doorgeven waar die concentratie/moe zijn problemen vandaan komen. Aangezien ik het pas een paar dagen weet en het met revalidatiearts deze week kan bespreken. (Ik ga naar hem ivm 2jaarlijkse controle).

Ik heb veel problemen met ziektewet-mensen gehad. Al die onzekerheid gaat op mijn lichaam werken. ik wil nu eindelijk eens weten waar ik aan toe ben, zodat ik met de verwerking kan beginnen. Ik wil weer leven met mijn ziekte (dingen vrolijk doen). Nu ben ik me hele tijd bewust van mijn handelingen omdat ik duidelijk moet weten wat ik wel/niet kan zodat ik het kan melden tijdens de keuringen? Ik ben ook de brochure van vsn vergeten waarin vermeld staat dat je moe bent. Veel dingen zijn vanzelfsprekend en vergeet je te melden als je et niet over nadenkt.

 

 

dit bericht is gewijzigd door huismus op 1 mei 2012 om 10:15

0

Uwv vraagje: degene die naar een arbeidsdeskundige zijn gegaan, zijn jullie in je eentje gegaan of met iemand samen?

Naar de arts heb ik iemand mee genomen. Twee horen er meer dan een. Echter steun heb ik niet aan degene. Ook achteraf niet.

als jullie bezwaar gemaakt hebben tegen de rapportage die je van arts krijgt, was dat voor of na het arbeidsdeskundige-gesprek?

ben benieuwd.

0

goedemorgen. ik ben bij alles waar ik voor bij het uwv geweest ben samen met iemand geweest dit omdat ik overal zo vreselijk emotioneel ben. Ik heb iemand meegenomen die zelf al vaker te maken heeft gehad met de uwv en wist hoe de dingen gingen . we hadden van de voren duidelijke afspraken gemaakt wanneer zij zou helpen en dit verliep goed. Mijn werkgever en ik heb bezwaar gemaakt tegen de rapportage nadat de uitspraak was geweest . na de uitspraak heb ik pas de rapportage gekregen , moest deze zelf opvragen. gr els

0

els bedankt voor je reactie.

Mijn update: de arts ging het met een collega bespreken zei die vrijdag. Vandaag telefoon gehad van arbeidsdeskundige, hij wil het bespreken met me. Omdat ik slecht ter been ben, komt hij bij mij thuis begin volgende week. Zo snel had ik echt niet verwacht. Ik moet aanstaande vrijdag naar revalidatiearts. Het is fijn dat het zo snel achter elkaar gaat. Aan de andere kant voor beide moet ik voorbereiden. Dingen die ik bij de arts vergeten was, bij de arb.deskundige alsnog melden.

0

Hoi Els, vervelend dat het allemaal zo onzeker is nu. Dat is extra vervelend omdat de ziekte op zichzelf al onzeker is, het verloop bedoel ik. Als het goed is moet je werkgever, als er geen vacatures zijn in het eigen bedrijf, wel moeite doen om je elders aan een baan te helpen, het zogenaamde 2e spoor. Daar zal de ad ook wel naar kijken denk ik. Niet dat het nu echt makkelijk zal zijn... Overigens hoor je de rapportage een aantal dagen na het gesprek over de post te krijgen, zonder daarom te vragen. Niet netjes van het UWV.

De ad van het UWV is over het algemeen heel geschikt, ik heb alleen maar fijne ervaringen moet ik eerlijk zeggen. Ik vind zelf de gesprekken met de verzekeringsarts het moeilijkst. Ik heb nooit iemand meegenomen, voel me daar niet lekker bij. Ben gewend alles zelfstandig te doen, bovendien merkte ik de keren dat ik iemand mee nam naar een arts dat zij het erger voorstelden dan ik het ervaar. Mogelijk ziet het er heftiger uit dan ik het zelf vind, en ze bedoelen het goed hoor. Maar dan voel ik me helemaal zo'n aansteller. :)

Veel dingen worden inderdaad gewoon, dat is heel herkenbaar. Pas als je van anderen dingen hoort die je zelf echt niet kan en die dat zo even doen besef je pas wat je beperkingen echt zijn. Je kunt natuurlijk altijd een brochure meenemen naar de verzekeringsarts...

Ik lees wel dat er veel mensen zijn die moeite hebben met de beperkingen in het werk en vooral ook met het UWV. Makkelijker kunnen ze het niet maken, leuker ook niet. Zij moeten natuurlijk ook naar de wet werken, en ze kunnen er niet echt vanaf wijken. Dus de politiek moet eens wakker geschud worden.

Ik had het er nog met iemand van het UWV over; ze worden enorm gekort waardoor er nog minder contact is met bijvoorbeeld mensen in de ww. Nou, dat gaat straks geld kosten want die mensen worden nauwelijks begeleid en worden niet echt gemotiveerd werk te vinden. Ook voor de structureel functioneel beperkten onder ons, voorheen veel simpeler arbeidsgehandicapten, wordt het er niet makkelijker op. Je moet werken als je ook maar enigszins kan, maar een baan vinden lukt amper. Moet je maar eigen baas worden, en veel meer werken dan kan. Nederland heeft veel goede kanten , maar mensen met een beperking komen steeds meer aan de kant te staan.

Huismus, ik hoop dat de ad voor jou nog goede oplossingen weet. Want we willen allemaal best werken naar mogelijkheden, maar wie geeft ons een baan?

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

uitslag uwv:  vanmiddag gehoord dat ik volledig afgekeurd ben. Ik kan niet juichen of down zijn. Ik ben blij dat ik nu rustig aan mijn herstel kan werken. En niet aan een baan. Als de tijd er rijp voor is komt dat vanzelf wel.

 

0

Duidelijkheid dus, dat geeft rust, ook al zou je liever gezond willen zijn.

 

0

Fijn dat je in ieder geval duidelijkheid hebt huismus. Het zal best een dubbel gevoel zijn. En je hebt helemaal gelijk, richt je nu op je herstel en op het accepteren van je aandoening, want dat is het grootste struikelblok meestal. Dan kan je als je meer energie hebt gaan kijken wat je mogelijkheden zijn. Betaald of vrijwillig.

Je kunt als je zover bent dat je toch weer wat wilt doen altijd bij het UWV terecht voor ondersteuning daarvoor. Moet je dan ook gebruik van maken. Het belangrijkste is dat je energie overhoud voor jezelf, dat je ook leuke dingen kan doen.

Zo zie je maar, het UWV is niet altijd een boeman.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

dat heb je geweldig verwoord. nu kan ik het eindelijk een plek gaan geven. Het dubbele gevoel is het zeker.

Ik ben echt blij om te zien dat uwv ook goed mee kan denken.

0

hopelijk huismuis krijg je nu de rust . ik heb gemerkt dat sinds ik niet werk en ook klaar was met de revalidatie er nu een soort rust is. de stress van de uwv is er wel maar tussendoor is er rust . hierdoor is mijn lichaam eenstuk rustiger geworden. Mijn benen zijn in de avond en in de nacht rustiger ze liggen niet stil maar ik kan meer slapen. gr els

0

@billynoor, momenteel werk je helemaal niet. Heb je een wia-wga uitkering of een iva? ik krijg een wga, omdat ik nog zo jong ben. Dat scheelt 5% aan inkomsten met de iva heb ik gehoord. Alleen om het uwv te vertellen dat iva beter voor me kan zijn. Geen idee hoe ik dat doe. Daarnaast de rust die ik nu krijg doet me goed. Ik wil het het liefst nu achter me laten. Aan de andere kant het blijven toch mijn inkomsten.

0

Ik werk inderdaad niet, ik probeer wat te studeren en het huis een beetje op te ruimen omdat ik moet gaan verhuizen. Ben wel bezig met het UWV om te kijken naar geschikt werk, maar dat is lastig.

Omdat ik eerder een Wajonguitkering heb gehad en dit minder dan 5 jaar geleden gestopt was (het scheelde letterlijk 1 maand!) kwam ik terug in de Wajong voor 80-100%. Dat is 75% van het minimumloon. Daarnaast zit ik in de ziektewet, tot december want dat volgt er een wia-keuring. Ik kan tot mijn 65e in de Wajong blijven, grappig genoeg, want het is een jongehandicapten uitkering. :) Maar goed, dat is afhankelijk van de (her)keuringen, ik wordt in december ook meteen weer voor de Wajong herkeurt.

Met een WGA uitkering gaan ze ervan uit dat je nog wel aan het werk kan komen, nu of later. Als je een IVA krijgt kan je helemaal niet meer werken en zal dat in de toekomst ook niet meer mogelijk zijn. Het scheelt na 3 maanden 5% van je voorgaande loon, dat klopt. In de ziektewet krijg je overigens ook 70%.

Ze zullen ervan uitgaan dat je nog wel mogelijkheden hebt om aan het werk te komen, al is het dan niet in je huidige baan en zal het met bepaalde beperkingen zijn; urenbeperking, zittend werk, aangepast werk enzovoort. Het moet echt heel duidelijk zijn dat je niets meer kan voordat je een iva krijgt. Dat je nu minder krijgt en je daardoor dus een lager inkomen hebt daar heeft het UWV om even heel cru te zijn geen boodschap aan. Heel vervelend, want je krijgt al genoeg te verduren als je een chronische aandoening hebt. Maar zo is de wet nu eenmaal. Wat je nog kan werken moet je werken. En dan is het een stimulans als je inkomen wat lager ligt, dat is de insteek. Daarvoor moet je overigen de regering bedanken, het UWV voert alleen maar uit.

Overigens, mocht je onder het sociale minimum komen dan kan je een toeslag aanvragen.

Het is een stressvolle situatie, die met het UWV. De (her)keuringen zijn iedere keer weer spannend, je weet nooit wat ze nu weer gaan zeggen. En ik wil graag werken, het lastige is een goede baan vinden die passend is. En dan kijk ik al veel te breed volgens het UWV, want alles wat lichamelijk passend is wil ik wel doen. Ook ver onder mijn niveau. Dat vonden ze een iets minder goed idee, want dan is er te weinig uitdaging en dat gaat mij ook opbreken. Ik leg teveel nadruk op werk is mij verteld naar aanleiding van een test, ik moet de balans meer opschuiven naar privé. Ik heb altijd gewerkt met de insteek dat ik daar doodmoe van werd en verder de dag niets kon, maar dat dit normaal was. Ik moest toch werken. Maar ja, dat schijnt niet de bedoeling te zijn. :)

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Die insteek van slapen-werken-slapen heb ik ook altijd gehad. Nu moet ik mijn prive-leven oppakken. Een hele klus.

Die wga uitkering is volgens mij uiteindelijk maandelijks lager dan ziektewet omdat het vakantiegeld er nog afgaat. Dat krijg je in mei weer uitbetaald. Want de ziektewet-betaling is incl. vakantiegeld wekelijks.

0

Klopt, de ziektewet is iedere week. Het kan dan inderdaad zijn dat je iets lager uitkomt, het vakantiegeld zit bij de ziektewetuitkering in de wekelijkse uitkering, bij andere uitkeringen is dat niet het geval. Alleen bij mij wat het in eerste instantie anders want door een eerdere Wajonguitkering heb ik een no-risk polis, dat betekent dat een werkgever mij niet door hoeft te betalen bij ziekte maar dat ik, ook in loondienst, dan ziektewet krijg. En dus kreeg ik gewoon 70% van mijn loon én de vakantieuitkering, Nu ik niet meer werk is dat natuurlijk anders.

Het is dus inderdaad even afwachten hoe het financieel uitpakt. En dan kan je je borst nog natmaken, want het wordt met de nieuwe maatregelen alleen maar lastiger.

Misschien wel fijn om te weten, als je een arbeidsongeschiktheidsuitkering hebt per 1 juli van het jaar voor meer dan 35% krijg je ieder jaar een eenmalige uitkering van het UVW in augustus of september van dat jaar. Belastingvrij. Het is dit jaar iets van 342 euro geloof ik. Komt vanzelf op de rekening. Heeft te maken met de WTCG. Dit is niet hetzelfde als de uitkering die bepaalde chronisch zieken aan het einde van het jaar krijgen, daarvoor moet je aan andere voorwaarden voldoen!

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Mijn wia start op 01aug.2012 kortom ik zit er net naast.

Die uitkering via uwv is 342, van via cak kan het oplopen tot 510euro dat had mijn familie vorig jaar. Je krijgt een van de twee. Niet beide heb ik tot nu toe begrepen. Daarnaast krijg ik eind van het jaar ruim 50euro ivm medicijn gebruik.

De eigen bijdrage van volgend jaar is van 400 naar 350gegaan. benieuwd hoe duur alles gaat worden. 

0

Afgelopen jaar heb ik voor het eerst die uitkering in december gekregen van het CAK. Die voor chronisch zieken. Ik kreeg 306 euro omdat ik een pgb heb voor huishoudelijke hulp.
In de jaren daarvóór kreeg ik nog niets, omdat toen de WMO-pgb's er nog niet onder vielen, wel de thuiszorg in natura. Dat is nu rechtgetrokken. Ik ben er blij mee, dat is zeker. Waar staat die 50 euro medicijnvergoeding mee in verband? Want die heb ik nog nooit gekregen, maar heeft die misschien met de arbeidsongeschiktheidsuitkering te maken?

0

die 50euro is als je het hele jaar door medicijnen slikt, daar hoef je geen ziekte-diagnose voor te hebben. Ik kreeg dit al voor dat ik ziek werd. ik heb het even voor je opgezocht. Het het heet "compensatie eigen risico", dat krijg je via het cak.

hier is de link, kan je kijken of je er voor in aanmerking komt: http://www.hetcak.nl/portalserver/portals/cak-portal/pages/k1-3-0-compensatie-eigen-risico

p.s: die chron.zieken uitkering: het is oneerlijk, als ik lees dat jij het nooit kreeg. Terwijl al jaren bekend is dat je ziek bent.

Mijn moeder heeft hulpmiddelen en huishoudelijke hulp? (geen pgb). mijn zus fysiotherapie. Beide kregen 510euro omdat ze het al paar jaar ontvangen, daarvoor was het ong. 300euro.

0

trudy je kan een test doen op http://www.testwtcg.nl/ voor de uitkering chronische zieken. Zo zie je af je bedrag klopt.  Er worden veel fouten gemaakt door het cak met die uitkering qua toekenning en bedrag.

edit: blijkbaar ben ik verkeerd geinformeerd. In het uwv-boekje over wia staat dat de eenmalige uitkering van uwv hetzelfde is als cak. Echter op de site van de rijksoverheid staat dat de uitkering van het uwv een extra uitkering is. Dat is hier te lezen: http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/tegemoetkoming-chronisch-zieken-en-gehandicapten-wtcg/vraag-en-antwoord/hoe-werkt-de-extra-tegemoetkoming-uit-de-wtcg-voor-gedeeltelijk-arbeidsongeschikten.html?

Ik heb het aan het cak gevraagd of de eenmalige uitkering uwv en cakuitkering dezelfde uitkering zijn, ze verwezen me naar aanvraag cak. kortom het zijn twee aparte uitkeringen. afhankelijk van je situatie welke je krijgt. Mogelijk beide.

als je 35% of meer bent afgekeurd krijg je die uitkering van het uwv. 

dit bericht is gewijzigd door huismus op 17 mei 2012 om 07:41

0

Hoi Huismus,

Het bedrag wat ik kreeg in december klopt wel hoor, je hebt een hoge en een lage uitkering wtcg. Ik heb alle dingen waar ik voor in aanmerking zou kunnen komen goed bekeken op die site van de overheid (meerkosten.nl?). Helaas is het niet veel waar ik ondersteuning bij krijg en dat komt door het volgende:

Afgekeurd ben ik helemaal nooit, omdat ik geen betaald werk had op het moment dat ik ziek werd. Ik was huisvrouw, zorgde voor mijn 4 kinderen en was op de achtergrond (zonder schriftelijk bewijs) meewerkend echtgenote in onze winkel, heel gebruikelijk in die jaren. Ik heb nog nooit een uitkering gehad, alleen nu sinds vorig jaar dus die eenmalige uitkering via het CAK. Ik leef van een alimentatie (zonder vakantiegeld, ook zoiets...) O ja, en van de zorgtoeslag en huurtoeslag.

Het voelt erg scheef hoe dat allemaal verdeeld is. 
Toen ik ooit in de jaren 90 een aanvraag deed voor financiële ondersteuning voor mijn (beroeps)informatica-opleiding (om weer in mijn eigen onderhoud te kunnen voorzien) werd er gevraagd welke uitkering ik had. Nee, wij hadden dat onderling netjes geregeld met alimentatie, maar dat is beslist geen vetpot. Nou ja, was het antwoord, dan kunt u ook geen bijzondere bijstand krijgen om die studie een klein stukje te betalen, want daarvoor moet u een uitkering hebben.
Ik vind het te zot voor woorden dat ik geacht werd eerst op kosten van de maatschappij te gaan leven en dat ik dan pas geholpen zou worden.

Ik heb die studie zelf betaald en heb nog een paar jaar een paar dagdelen per week informaticalessen kunnen geven, later werd dat toch te zwaar om nog te doen.

Goed, dat is allemaal lang geleden, ik maak me nu vele malen meer zorgen over de vervroegde verhoging van de AOW-leeftijd. Zoals de plannen er nu liggen moet ik 7 maanden zonder inkomen zien te overbruggen in 2017. En dat is een bedrag wat ik in die 5 jaar nooit of te nimmer meer bij elkaar kan sparen.  Dat wordt dus mijn laatste beetje spaargeld opeten tot ik in de bijstand kan, terwijl dat eigenlijk bedoeld was als een aanvulling op mijn AOW.

'k Ga nu eerst maar eens de enquête invullen van 1vandaag, die komt net per mail binnen en gaat over de bezuinigingen. Eens kijken of ik mijn ei daar kwijt kan.

0

Zoals jullie weten ga ik een wia-wga uitkering. Inmiddels heb ik een bezwaarzaak ingediend, ik besef dat werken niet meer gaat. Het is beter om een iva te krijgen. Nu loopt die bezwaarzaak, het liefst trek ik het in.

waarom? al die energie/emoties die gaan slingeren is zo onwijs zwaar. Ik begin eindelijk mijn ziekte te verwerken, vooral het gedeelte waarom ik zo keihard gevochten heb op/om te werken.  Dat is onwijs heftig!. Het is vakantietijd daardoor kan de uitslag extra lang duren. Vraag mezelf af waar ik aan begonnen ben. De werkelijkheid is zo bikkelhard. Daarnaast met deze ziekte gebeurt het zelden dat je iva krijgt, ze denken altijd dat je kan herstellen. Vooral omdat het verloop zo wisselend is bij iedereen.

0

Heel veel sterkte hiermee. Weet dat je in ieder geval een uitkering hebt, wat er ook uit komt.

Bij mijn weten is het niet mogelijk dat het (veel) beter wordt, je kunt alleen wat betere momenten hebben. Maar niet zodanig veel beter dat je als het ware even deels geneest. Schade is blijvend. Het verloop is inderdaad erg wisselend, maar dat mag geen reden zijn. Is er bij jou misschien gekeken naar andere aandoeningen die (mogelijk) wel kunnen herstellen?

Laat het nu gewoon even op zijn beloop, je kunt nu toch niets meer doen. Geniet van de vakantietijd en wanneer de reactie komt is het snel genoeg om je er weer druk om te gaan maken. Zolang je niet verhongerd.. ;)

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Hallo huismus, er is dus een groot verschil bij de uwv over hoe mensen er over denken. Ik krijg dus wel een iva uitkering. Heb wel eerst een andere gehad, maar omdat ze willen dat je ze bij verandering op de hoogte houdt had ik ze een brief geschreven, toen het weer minder ging. Dit ook door mijn verslechterde poep en pies gedrag. Een paar dagen later werd ik gebeld en toen zeiden ze, "maar mevrouw, dan krijgt u toch eigenlijk een verkeerde uitkering, dan is er toch geen zicht op verbetering, dat kan alleen maar achteruit gaan. We gaan een i.v.a voor u regelen." Zo kan het dus verschillen bij de uwv. Ik besef wel dat ik het heb getroffen als je het zo mag noemen. Ik wens je veel succes met deze zaak.

0

Er is sowieso veel onduidelijk bij het UWV. Ik heb een wajonguitkering die niet tot uitkering komt omdat ik een ziektewetuitkering heb. Als ik aan de ene een wijziging doorgeef dan hoef ik niet te denken dat de andere afdeling het ook hoort. Die werken echt compleet langs elkaar heen.

Ik heb het idee dat er bij sommige mensen een verkeerd beeld van bepaalde aandoeningen is. Ze hebben er wel informatie over, maar we weten allemaal uit de verhalen op dit forum hoe verschillend het bij mensen uit kan pakken en dat de informatie niet altijd juist is. Het blijft ook voor het UWV lastig. Maar dat er verschillend over dingen gedacht worden, dat moge duidelijk zijn! Je moet wel een beetje geluk hebben, daar heb je helemaal gelijk aan Marinka. Als je van geluk kunt spreken tenminste.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

@billynoor, ik was bij het uwv het type "nu kan ik niet werken, als het beter gaat zijn jullie de eerste die het horen". Inmiddels besef ik dat dat mijn illusie was.

@marinka, dank je!. het is fijn te lezen dat het in elk geval iemand gelukt is om iva te krijgen met deze ziekte.

Dankzij jullie reacties kan ik het beter loslaten. de arbeidsdeskundige kwam zelf met het iva-advies als ik over 1,5jr niet herstelt ben. Tijdens dat gesprek dacht ik nog dat ik ging herstellen.

Als ik meer weet, horen jullie het uiteraard.

0

@huismus : mijn 2de zoon heeft ook een iva-uitkering met zijn HSP.

Zoon nummer 3 heeft de diagnose nog steeds niet en daar wordt  nu na een jaar ziektewet gepraat over een wia-uitkering. Ik hoop dat de diagnose voor hem ook maar eens gesteld wordt, deze onzekerheid is ook niks.

 

0

Niet alleen bij het uwv werken afdelingen langs elkaar heen.

Wauw! toen ik bezwaarzaak ging sturen had ik mijn reactie hier moeten plaatsen. Vond het zo confronterend dat ik bezwaar erg lang uitstelde en het plaatsen hier ook.

Momenteel ben ik mij ziekte aan het verwerken, dat merk ik aan mijn dromen, en dingen die ik doe: savonds weg voor informatiebijeenkomsten, dat kon ik nooit.

@trudy, vervelend dat het zolang duurt voor zoon3 de diagnose heeft. Zal voor jullie bevestiging geven en voor je zoon helderheid bij het uwv.

 

0

Bij het UWV kijken ze niet alleen naar de aandoening maar vooral naar de mogelijkheden die iemand heeft, daar hangt van af of iemand wel of niet kan werken. Dus het kan goed zijn dat je zoon gewoon de wia uitkering krijgt (vervroegd) zonder diagnose.

Ik vind het heel knap huismus dat je voor jezelf hebt durven en kunnen toegeven dat het werken niet meer gaat lukken. Zover ben ik nog niet, al heeft het verleden wel aangetoond dat het erg lastig is voor me om het vol te houden. Maar ik kan niet toegeven dat het niet meer kan, dat lukt me niet. Het is een kwestie van acceptatie en dat wil er bij mij niet erg van komen helaas.

Als het UWV zelf al heeft aangegeven dat het niet waarschijnlijk is dat je nog kan werken dan zou ik me niet al te druk maken over de uitkomst. Ja, je weet het niet bij het UWV, dat is zo, maar je legt jezelf zoveel druk op. Het is nu buiten je handen, je kunt er nu even niets meer aan doen, alleen afwachten. Ik weet dat het lastig is, maar als het je lukt geeft het rust.

Je kunt niet meer doen dan eerlijk zijn naar het UWV maar vooral ook naar jezelf. En soms ben je er niet eerder aan toe, en denk je achteraf; had ik het maar eerder gedaan. Maar toen was je er niet aan toe, simpel zat. Achteraf is alles altijd heel duidelijk. :) Knap dat je het nu toch hebt gedaan.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Dank je! wat heb je het weer mooi verwoord. Schouderklopje voor mezelf. Het was mijn eigen initatief. Normaal liet ik me sturen.

postnl heeft mn aangetekende bezwaarbrief nu 1wk later nog niet verstuurd. terwijl ik het aangetekend stuurde om rust te krijgen. gelukkig wilde mn zus vrijdag naar het uwv rijden, nadat ik alles gekopieerd had. Ik baalde flink! ik wilde het zelfstandig doen, werkte postnl tegen. Nu een scanner gekocht kan ik thuis kopieen maken en documenten versturen. Tot gisteren had ik er veel moeite mee. Om te lezen dat mensen hier iva en hsp hebben, geeft me weer kracht,hoop.

Ik heb een nieuwe instelling. als ik bezwaarzaak win? feest. Zo niet? Mijn wga duurt tot volgend jaar, ga ik dan iva aanvragen aangezien er geen verbetering is met nu.

Als ik superlekker in mijn vel zit, besef ik paar dagen later dat het een "opleving" was van korte duur. Te kort om langdurig vol te houden. dat is nodig om te werken. Nu ik mijn leventje oppak besef ik hoe ik kan genieten omdat alles op mijn manier / tempo gaat. Hier komt een domper in als ik onschuldige afspraken heb om bv naar supermarkt te gaan etc. en als ik stress heb.

 

0

Een hele goede instelling. Je hoeft in ieder geval niet te werken, en laat je vooral niet de grond in helpen door het UWV. Als zij het nu (nog) niet nodig vinden heb je in ieder geval de wga nog.

Het is soms de kunst om niet te vechten tegen wat je niet kan veranderen, soms moet je het gewoon proberen en dan maar afwachten. Maar als iets niet lukt dan is het jammer en probeer je gewoon wat anders. Heel lastig, maar als je het eenmaal kan scheelt het een heleboel, sta je veel rustiger in het leven. Die dagen dat je je geweldig voelt zijn heerlijk, maar ik herken het wel; ze duren niet eeuwig. En juist die dagen heb je de neiging teveel te doen. Want het voelt zo lekker. Een stapje terug doen en alles op een rustiger tempo doen is veel beter, het hoeft allemaal ook niet allemaal zo snel. Al is dat in Nederland nu eenmaal het normale tempo. In andere landen ligt het tempo wat langzamer, komt het vandaag niet dan komt het morgen wel. Op z'n australisch; no worries mate!

En dat complimentje, dat had je gewoon verdiend. Ik vind het knap dat mensen dingen durven toegeven aan zichzelf. Dat is namelijk ook een soort moed.

Zou trouwens wel een klacht indienen bij Post.nl. Je betaald voor een aangetekende brief en dan moet hij ook zo snel mogelijk bezorgd worden. En als dat om wat voor een reden niet mogelijk is, dan geld terug. Het wordt niet beter met de post, toen ik bij de trombosedienst werkte ging het ook vaak mis met de kalenders. En daarop staan de doseringen die mensen moeten slikken, die moeten de dag na het bloedprikken gewoon bij de mensen zijn. En dat gebeurde met enige regelmaat niet. Dat kan de gezondheid en zelfs het leven in gevaar brengen. Nee, het is niet beter geworden na de privatisering. Helaas.

Makkelijk hè, een scanner met kopieërfunctie. Gebruik er al jaren zelf een, naar de winkel om een kopie te maken vergat ik steeds namelijk. Of had er geen zin in...

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

 

ik ben stiekem toch uitgeput nu ik niet werk, alleen geef ik het niet toe aan mezelf. erg fout.

collega's die in het buitenland stage gelopen hebben of van buitenl. afkomst waren hadden altijd die insteek: morgen een nieuwe dag relax.

ik heb postnl via twitter benaderd, en klacht via mail alleen fout telefoonnr. opgegeven geen behoefte om gebeld te worden.  Degene via twitter heeft een onderzoek gestart naar mijn brief. het wordt steeds hopelozer met de post. straks krijg je alleen nog pakketjes met de post. de rest digitaal, weet je zeker dat het aankomt. het kan nu al met facturen bij de ing.

die scanner is ideaal!. ik had vroeger een flatback-scanner. die kon alleen scannen, dat ging traag zeg!. ik hoef nooit meer te denken of ik nog kopie moet maken bij supermarkt als ik vertrek ideaal.

dit bericht is gewijzigd door huismus op 27 juni 2012 om 08:38

0

Ja, dat is echt het ideale aan een scanner. Ik vergat namelijk ook altijd de papieren mee te nemen naar de supermarkt waardoor het een eeuwigheid duurde voor ik kopieën had. ;)

Het zit er dik in dat alles straks grotendeels digitaal gaat. Maar dat zal ook niet altijd vlekkeloos gaan verlopen. Ik doe dat trouwens ook wel, een oud telefoonnummer opgeven of helemaal niet. Een mail is even snel verstuurd, en ze bellen vaak net op het moment dat het niet uitkomt. Bovendien moet ik dan erg mijn hoofd bij het gesprek houden en dat is soms moeilijk. Zie het liever op papier/scherm of spreek iemand face-to-face. Dat vind ik een stuk makkelijker.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Leuk dat ik niet de enige ben die foutief telefoonnummer vermeld, mijn telefoonnr is bv 020123456 je moet toch aan de 10cijfers komen. en met een nul beginnen.

telefoontjes met onbekende en bedrijven vindt ik vreselijk, altijd je hoofd erbij houden en alert reageren.

digitaal zal het ook fout gaan. heb het nu al prive dat mensen mijn mail niet ontvangen, of ik die van hun niet. ik zie het al voor me kan je bij elk bedrijf gaan inloggen om de correspondentie te lezen omdat de mail niet aankwam dat wordt een werk zeg.

0

weet je bent wel afhankelijk van de uwv en wie je voor je hebt. Bij mij is het nu twee keer afgewezen nee fulltime werken dat hoeft niet meer.

Ik heb altijd het gevoel dat je zefl niet meer mag beslissen zij beslissen wat je wel of niet kan.

Misschien heb ik net steeds de verkeerde keuringsarts gekregen . Ik vind het een dubbel gevoel. Nu wordt er in augustus weer een wia uitkering aangevraagd. weer de procedure in weer stress. erg vervelend allemaal maar het is neit anders.

en ik blijf afhankelijk van hun. Ik was wel de kostwinner hier in huis dus het is erg knibbelen nu. Ik heb erg gespaard om nog een keer met de kinderen op vakantie te gaan en we gaan gewoon ik wil dit gewoon doen. ( kinderen zijn 18 en  15 en willen na dit jaar niet meer mee)

 

gr els

0

Het is inderdaad erg afhankelijk van de keuringsarts, helaas wel. Het zou niet zo moeten zijn, er zijn richtlijnen neem ik aan waar ze zich aan moeten houden. Iedere keuring brengt stress met zich mee, wat zich uit in verergering van de spanning in de spieren meestal. Het is iedere keer weer een vraag wat er uit gaat komen. Het is natuurlijk ook niet makkelijk voor hen. Ze zien veel verschillende mensen met verschillende ziektebeelden die ook nog eens verschillen in de ernst. Maar het is inderdaad soms heel moeilijk om te 'bewijzen' dat je niet kán werken, dat het geen kwestie is van onwil. Er zullen best mensen zijn namelijk waar dit wel het geval is, onwil. Jammer alleen dat anderen daar de dupe van worden.

Iedereen moet meedoen, werken naar vermogen. Allemaal mooie kreten van de regering(en), maar de uitvoering is minder. Soms is het werken gewoon te zwaar, maar dan tel je al eigenlijk niet meer mee krijg ik het idee. Niet kunnen werken betekent niet dat je alleen maar thuis op een stoel kunt zitten of hele dagen in bed ligt, maar ik krijg soms het idee dat de heren in Den Haag dat als criterium nemen. Je moet half dood zijn wil je niet meer kunnen werken.

Ik moet eerlijk zijn dat ik dit ook op mezelf toepas. Ik vind dat ik nog gewoon moet kunnen werken, niet fulltime maar zeker wel een aantal dagdelen per week. Dat dit op het laatst (eind maart) bijna niet meer vol te houden was; ach, dat is dan gewoon slapheid van mezelf. Dat het in de tussentijd behoorlijk slechter is geworden; ach, dat komt van het niet meer werken, als ik aan het werk ga dan wordt het weer beter. Het is niet erg constructief, deze manier van denken. Maar het is me aangeleerd door het UWV zelf. Ik zit mezelf met deze manier van denken erg in de weg, dwing mezelf dingen te doen die niet goed zijn. Van het UWV hoeft het (op het moment) niet, ik ben volledig afgekeurd. Maar ik wordt in december herkeurt, en dan strenger. Want dan heb ik huishoudelijke hulp geregeld en een aangepaste woning, en dan hou ik dus energie over voor werken... Was het maar zo simpel..

Dat ik er zelf zo overdenk, dus in mijn situatie, wil overigens niet zeggen dat ik dit ook vind bij anderen. Bij iemand anders kan ik de situatie veel beter begrijpen en snap ik ook dat werken niet meer gaat. Ik ben veel strenger voor mezelf dan voor anderen.

Els, ga lekker op vakantie, en geniet er vooral van. Je gaat je energie nog hard genoeg nodig hebben. En dan vol goede moed weer de molen van de WIA in. Ik moet hem ook in augustus gaan aanvragen, maar weet nog niet of ik het doe. Ik heb ook een wajongstatus (80-100%), en als ik die uitgekeerd krijg heb ik net iets meer dan bij de WIA. Dit doordat ik parttime werkte en dus een laag inkomen had. 2 uitkeringen naast elkaar van het UWV werkt absoluut niet, de afdelingen werken langs elkaar heen, hebben geen contact met elkaar. Dat heeft tot nu toe alleen maar rompslomp opgeleverd.

Succes met je aanvraag, en vooral een hele fijne vakantie.

Groetjes

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

volgens mij mag ik dit niet zeggen? het gaat over mezelf. Soms voel ik me een oplichter. Als ik echt ziek ben waarom moet ik telkens weer vertellen wat mijn beperkingen zijn pffff leef eens een halve dag met als ik heel bewust ben van mijn beperkingen. Dat is veel makkelijker dan klagen dat ik snel moe ben/ geen boeken kan lezen etc. etc. Terwijl dat patroon heel wisselend is. Achteraf keer je in een deprie-bui omdat je beseft hoe beperkt je leven is. Als je er niet over praat (met gezonde mensen) is het zo makkelijk. Op dit forum praten is zooo heerlijk omdat meer mensen jouw beperking hebben, of oprecht begrip hebben.

Els precies wat je zegt: je bent afhankelijk van het uwv dat maakt het zo zwaar. Al die stress vertraagt je herstel/geluk omdat je weet dat je weer het proces in moet. Dat is de reden dat ik mn bezwaarzaak heb ingediend om nu iva te krijgen ipv over een jaar. Ik was de hele tijd bezig met volg.jaar iva aanvragen wat zal de uitslag zijn... Als ik nu mijn bezwaarzaak verlies? volgend jaar ben ik een jaar verder zonder verbetering wellicht helpt dat.

Vaak krijg ik te horen "ik zal niet in jouw schoenen willen staan". Op dat moment moet je begrip tonen voor die reactie. Terwijl ik een lachbui in moet houden.  Het idee dat ik alles kan? nu geniet ik van de kleinste dingen in het leven die een ander niet ziet. Dat maakt mijn leven veel kostbaarder. Ik heb geen hulp nodig voor adl. Ik kan mezelf prima redden. (degene die hier reageren: jullie kunnen net als mij zelfstandig naar buiten etc. ). ziektes waarbij dat niet kan vindt ik vreselijk.

els wanneer ga je op vakantie? ik denk voor augustus. Succes met je aanvraag.

 

0

eventjes postnl-update: vanmorgen mail gestuurd met mijn mobiele nummer dat ze alleen savonds kunnen bellen.

tot mn verbazing heb ik vandaag een mail-reactie gekregen op de vorige mail: dat ik alleen per mail reactie wil ivm ziekte kan ik zulke stress-telefoontjes niet aan (anders krijg je het niet schriftelijk bevestigd. en toezeggingen telefonisch wordt vaak ontkent). Binnen 8dg krijg ik antwoord, we zullen zien.

 

0

ik ga augustus op vakantie.

en mijn werk belde dat ik pas in oktober opnieuw wia hoeft aan te vragen dus heb ik daar pas een afspraak begin oktober dus weer even uitgesteld.

Ik ga blijven proberen te genieten van het leven het is te kostbaar om er niets mee te doen. hopelijk blijft het een beetje mooi weer dan kan ik er nog even uit .

 

gr els

0

Altijd blijven genieten van wat nog wel kan en al het moois dat het leven te bieden heeft. Want anders wordt het leven een lijdensweg, en dat is helemaal niet nodig. Er is nog zoveel moois en er zijn zoveel oplossingen voor allerlei dingen waar je tegenop loopt. Je moet goed om je heen blijven kijken.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Lekker dat je afspraak is uitgesteld, kan je eventjes op krachten komen en genieten van deze tijd.

Juist wij kunnen van de meest kleine dingetjes genieten dat maakt het zo toch dragelijk.

dit bericht is gewijzigd door huismus op 4 juli 2012 om 15:21

0

Ik heb een baantje aangeboden gekregen bij een trombosedienst, het werk dat ik al deed. Ze hebben iemand nodig voor 1 of 2 dagdelen, en pas na de verhuizing die er voor mij aan zit te komen. Ben er superblij mee. Ga nog met mijn werkcoach van het UWV (ivm Wajong) om de tafel zitten om alles te bespreken zodat ik wel op een goede manier aan het werk kan, maar ik ben heel blij. Ik weet niet of het lukt allemaal, maar de werkgever en ik gaan het gewoon proberen. Ik krijg nog een gesprek om alles door te spreken maar ook dat mag na de verhuizing. Heb ik wat rust gehad.
Ik vind het heel spannend, ik weet niet of ik het uberhaupt nog aan kan. Maar op deze manier kan ik het proberen, als het niet lukt dan weet ik dat ik dat hoofdstuk af moet sluiten. Dan zit werken er gewoon niet meer in. Maar ik krijg nu de kans om dat zelf te ervaren. En wie weet, misschien lukt het juist wel! Het zal niet veel verdienen omdat het maar om een paar uur gaat, maar daar doe ik het ook niet om. Ik vond het werk heel leuk en het contact met collega's en clienten was heel prettig.
Als het allemaal goed gaat heb ik lekker toch werk, als het niet meer lukt dan weet ik dat, dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. Ik hou de Wajong, dus ik heb wat om op terug te vallen. En ik heb eventueel ook nog vrijwilligerswerk waar ik op terug kan vallen, maar dit is toch net ietsje beter... Misschien kan ik het vrijwilligerswerk er naast doen, maar ik denk dat ik dan wel heel veel van mezelf vraag. Wacht wel af. Voor nu heb ik iets om naar uit te kijken.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Gefeliciteerd, wat fijn dat ze zo'n rekening met je verhuizing houden. Dat het niet meteen gaat omdat je straks net verhuisd bent dat is een flinke aanslag op je lijf, betekent niet dat het nooit meer gaat. Wellicht heb je een paar mnd. nodig om te herstellen, dat gaat traag bij ons.

Hopelijk pakt het goed uit en kun je dat blijven doen. Het is wel weer iets leuks om naar toe te leven.

 

0

Oh Billynoor, dat is goed nieuws! Altijd proberen natuurlijk, je kan altijd nog afhaken als het niet blijkt te gaan.

Ik hoop van harte voor je dat het gaat lukken! Gefeliciteerd!

0

Bedankt voor jullie fijne reacties. Ik heb er echt zin in, ze weten van de HSP en de rolstoel maar ze wilden me graag hebben. Zo kan ik zelf ervaren of het nog lukt, en als het nog lukt, heerlijk. Ga ervan uit dat ik het wel aankan hoor. Maar het leven lacht te zo weer een beetje tegemoet.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Ik heb van het uwv te horen gekregen dat ik nog geen iva krijg. Ik begin nu met wga. Wel vervelend hoor! pas in oktober weet ik echt wat mijn inkomsten worden, in aug/sept is het gelijk aan iva-bedrag. Na oktober weet ik wat mijn toeslagen worden vanaf volgend jaar. Dan is mijn maandelijkse inkomen bekend. Volgend jaar februari krijg ik specificatie van jaarinkomen dit jaar en kan ik opnieuw over 2012 toeslagen aanvragen (het restant aangezien het bedrag nu te laag is).

 

0

Even een berichtje van mij over het uwv is al weer een tijdje geleden zie ik wel

Ik ben van 4 hele dagen naar 4 halve gegaan dus 50% werk en 50% ziektewet na 4 uur werken was de energie op .Dat heb ik twee jaar gedaan . Zit nu in de wia maar met het goede bericht dat wanneer ik mijn werk niet meer zou kunnen doen ik in de iva kom .Dus geen druk meer om te moeten solliciteren voor ander werk . Ik wil natuurlijk zo lang mogelijk mijn werk blijven doen want ik doe het nu weer met veel plezier .

ps ik had geen problemen bij het uwv het ging beter dan ik had verwacht . De mensen van het uwv die ik heb gesproken hebben dingen uit mij getrokken waarvan ik mezelf nog niet eens van bewust was.

Groetjes Mirjam 

0

Hoi Miriam, leuk je weer te zien. Fijn dat je weer plezier hebt in je werk, dat is wel heel belangrijk als het toch veel energie kost. En blijven werken zolang het lukt is denk ik ook goed, ik heb het zelf met heel veel pijn in mijn hart vaarwel moeten zeggen, deed het werk wat ik had zo graag. Heb gisteren nog een oud-collega gesproken die toch wilde gaan vragen aan de leidinggevende of het niet mogelijk was dat ik wat van het werk thuis kon doen. Dat zal waarschijnlijk niet kunnen maar als ze me zouden vragen zou ik direct ja zeggen!

Ik kan me voorstellen dat het rust geeft dat je, mocht het niet meer lukken met werken, je ook niet meer hoeft. Had ik ook, ik had nog recht op een Wajonguitkering omdat ik vanuit school ziek ben geworden.

Het UWV is er denk ik ook echt niet op uit om mensen dwars te zitten hoor, ze hebben nu eenmaal (wettelijk opgelegde) regels die ze moeten volgen. En dat is wel eens moeilijk als dat niet is wat jij wilt of denkt dat het zou moeten zijn. Kan voor de mensen die daar werken ook niet altijd makkelijk zijn...

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Betref  spastiche paraparese en WERKEN ben bij mijn arbeid door deze handicap in de ziektewet gegaan , contract bij werkgever werd door mijn kreupel lopen ook niet verlengd , dus in ziektewet  ,moest naar UWV ziektewet na 1 jaar gestopt ik KON werkzaamheden voor 60% verrichten ,dus ik 63 jaar nu kreupelend lopen of met 2 krukken moest solliciteren????? , werd dus uit de ziektewet gezet en moest weer soll. verrichten ik werkzaam in detailhandel  bij mijn bekenden gevraagd ,, om een baan ,, maar ze lachen je al uit met een of twee krukken 63 jaar en solliciteren??? heb met rare ideeen gelopen betreffende mijn leven nog maar moet NU a.s. dinsdag mij weer melden bij het UWV , en dan hoor ik hun reclame boodschap  dat ze wel de oplossingen hebben moet er van SCH....... zo een leus  , heb al paar keer aangegven er zit een chique vroustje als UWV arts die uit de papieren van UWV opmerkt U kunt dit dat en zo gaan doen voor WERK..  dan zeg ik als ik bij hun kom solliciteren ze me gewoon uilachen, daar ik loop met krukken na eenhalf uur lopen doodmoe ben en dan werk mag moet komen verrichten.

Maar zal maar weer afwachten wat mij het UWV a.s. dindag voor een oplossing heeft .

dat mijn verhaal beteffene UWV en mijn Handicap had ook liever ja echt een normaal baan nog met een normaal inkomen....! 

1 2 3 4
Je kunt dit bericht alleen bekijken en er niet op reageren.

Plaats een reactie

Om te kunnen reageren moet je eerst ingelogd zijn. Als je nog geen profiel hebt op Iemandzoalsik.nl, kun je je aanmelden. Hiermee krijg je de mogelijkheid om te reageren en ook om zelf gesprekken te starten en groepen te volgen.

aanmelden / login