Rolstoel of niet?

Hoi Medemensen,

Ik ben de laatste tijd aan het twijfelen of ik toch maar niet onderand de stap moet gaan maken om wat meer een rolstoel te gebruiken.

Dit omdat ik steeds meer spiergroepen overbelast en steeds sneller en vaker.

Hoe of wat maakte voor jullie dat je "koos" voor het gebruik van een rolstoel, of wachte je totdat je echt niet meer kon?

En wat waren de voor en/of nadelen van die keuze?

Zou graag willen weten hoe dat bij jullie ging, omdat ik zelf niet goed weet wat te doen.

Samen staan we sterk!!!
1

50 reacties, pagina 1 van 3

1 2 3
0

Hoi Chantal,

Ik ben nog niet aan een rolstoel toe, eerder aan een spraakcomputer en/of een PEG denk ik.

Kun je dat niet het beste overleggen met je revalidatie-arts (neem aan dat je die hebt?), kan die niet samen met jou bepalen wat het geschikte moment is?

Met vriendelijke groet, Dick
0

ik heb inderdaad een revalidatiearts, maar ik zie die maar af en toe, en dan heeft ze weinig tijd. heb niet echt het idee dat ze naar me luisterd.

Soms denk ik zelfs dat ze teveel van mij verwacht, maar ik denk dat dat voor een deel ook wel aan mij licht.

ik was benieuwd hoe dat bij anderen is gegaan, wellicht door mij autisme, kijk ik teveel naar wat anderen van mij verwachten, ze hebben het over niet over je grens gaan, maar ik voel dat nooit totdat het telaat is, dat kan ze niet begrijpen. want als het pijn doet moet je stoppen, maar ik heb al pijn  zodra ik ga staan. of mijn handen tot een vuist maak, dus als ik dan moet stoppen kan ik niets meer, dat is ook niet de bedoeling, maar waar die grens dan wel licht weet ik niet.

Vandaar dat ik graag verhalen van anderen wil horen, waarmee hun grens berijkt was, om over te gaan op rolstoel gebruik.

ik heb al een tijdje gebruik gemaakt van een rolstoel, omdat ik simpelweg niet meer de kracht had om te staan, door overbelasting. maar die grens was te ver ik moet eerder stoppen.

ik weet dat het voor iedereen anders is, darom hoop ik ook op meerdere reacties, zodat ik een gemiddelde eruit kan halen, in de hoop die grens te vinden.

hoop dat je een beetje begrijpt wat mijn vraag/bedoeling is binnen dit gesprek.

Samen staan we sterk!!!
0

door dat mijn heupen zo kapot zijn dat staan en lopen niet meer mogelijk is ik kan niet geopereerd worden aan de heupen om dat ik al erder een metalen bekken heb mogen ontvangen

voor mij was de keus met heel veel pijn lopen of zonder pijn in een rolstoel (de pijn is zo erg dat ik er gewoon flauw van val)dan is voor mij de keuze redelijk snel gemaakt en  er gaat dan een wereld voor je open je voort bewegen zonder pijn heerlijk

allen het voor het eerst naar buiten gaan met de rolsoel is niet leuk alle mensen in de omgeving hebben er  een oordeel over

als je dat punt voor bij bent gaat er een wereld voor je open je kan weer zelf je bootschappen doen enz.

bij mij in de omgeving zijn alle winkels zo dat ik er makkelijk binnen kan komen de winkels

waar dit niet mogelijk was zijn de winkels zo veranderd (even de eignaar er op aanspreken doet wonderen) dat ik daar nu ook binnen komen

er zijn daar in tegen instellingen als gemeente en overheid zijn in utrecht slecht of zeer slecht te bereiken

ik heb de keuze samen met een ergoterapeute gemaakt

voor binnen een trippelstoel dit is een stoel waarje gewoon op kan zitten deze heeft wieltjes en zo kan je je dan voort bewegen

voor buiten een handrolstoel als je ergens met andere heen gaat deze zijn inklapbaar en mee te nemen in elke auto of bus

voor buiten een elektische rolstoel als ik zelfstandig op weg ga

als je een trap in de woning hebt kan je ook recht hebben op een traplift  het trappen lopen zal jij ook als zwaar ervaren

ik hoop dit dit verhaal je kan helpen bij een keuze in je leven

wel wil ik je op je hart drukken dat een elktische rolstoel een heel handig hulpmiddel is om je zelfstandigheid terug te krijgen nadat ik een hulphond heb gekregen is mijn sociale leven er erg op vooruit gegaan ik kom nu weer onder de mensen en door de hond kom je ook 4 maal per dag buiten  en hij helpt je met dingen in huis zalig

heel veel sterkte jacko

0

Ik hoef gelukkig geen trappen te lopen, want ik heb een aangepast appartement. Daarbij woon ik gelukkig op de begane grond. zodat ik ook naar buiten kan als er een brandalarm is. (dan mag je de lift niet gebruiken). Ik heb al eens in een handbewogen rolstoel gezeten, maar die krijg ik niet meer vooruit, en ben daarom toch maar weer gaan lopen. Dat doet wel pijn, maar ik kom tenminste vooruit. toen ik nog in de rolstoel zat kreeg ik heel veel kritiek en ben ik veel contacten verloren. Ik denk dat ik daarom de stap steeds verder uitstel om een elektrische rolstoel of zoiets dergelijks te vragen.

Ondertussen ga ik momenteel heel hard achteruit, en raak steeds sneller overbelast. Mijn ergotherapeut was ziek, toe ik een afspraak had, en heeft nog geen nieuwe afspraak gemaakt met mij. Ik denk dat ik er nu toch maar over moet beginnen.

Wat geweldig een hulphond, ik ben dol op honden, als je ziet wat een hulphond allemaal kan, dat vind ik echt fantastisch.

Ik heb zelf geen hond, maar heb al vaker op de tv, programma's daarover gezien. Dus op dat gebied zou ik willen dat ik jou was, ha ha.

Samen staan we sterk!!!
0

mijn leven heeft een positieve wending gekregen ik kan me nu verplaatsen zonder pijn dat is een hoop waard

ik leef liever een dag zonder pijn in een rolstoel als een dag met pijn zonder die stoel

door mijn reuma kan ik ook zelf niet mijn hand rolstoel bewegen van daar de elektischerolstoel

tegen woordig moet je voor een scootmobiel moet je bij de meeste gemeente in nederland maandelijks een bijdrage betalen voor het gebruik dit geld niet voor rolstoelen

mvg jacko

0

Hoi Chantal.

Die stap nemen ligt geheel bij jou maar ik zeg doen, ik weet de drempel is heel hoog in het begin ik zelf heb een duw rolstoel die ik ook haast niet meer zelf kan bedienen dan moet er altijd iemand bij zijn. Heb ook een scootmobiel (al heel lang ) maar is deze versleten dan stap ik ook over op een elektrische rolstoel want met die scoot... kom je niet echt overal binnen. En wat de omgeving ervan vind,moeilijk, maar je eigen er niets van aan trekken het is jou leven en jou lichaam.

Groetjes annie.

Je bent niet alleen.
0

Nog even dit vraag eens de formulieren aan voor een hulphond het adres vind je op www.hulphond.nl succes ermee.

Je bent niet alleen.
0

Hoi Annie, je hebt helemaal gelijk wat betrefd die handbewogen rolstoel. Ik heb helaas geen partner en weinig vrienden, zo ben ik toch weer meer gaan lopen omdat de rolstoel steeds zwaarder werdt, en de afstanden die ik kon afleggen steeds korter. Nu krijg ik de rolstoel al verschillende maanden niet meer vooruit. En loop ik overal waar ik met mijn electrische handbike niet binnen kan. Maar ook daarbij ga ik steeds sneller over mijn grenzen.

Ik ga er toch eens wat meer werk van maken, misschien dat mijn ergotherapeut me kan helpen. Ik zal ook eens vragen naar een hulphond. en alvast zelf kijken.

Groetjes Chantal.

Samen staan we sterk!!!
0

Hoi Chantal! Ik begrijp niet wat voor kritiek kan je van je omgeving krijgen als je in een rolstoel zit? En sowieso, hoe DURFT iemand nog kritiek te leveren?

Als een rolstoelgebruik je leven makkelijker maakt, moet je het zeker doen. Het gaat om JOUW leven en jouw gemaak.

Succes!

0

Wel Dushi,

Ondanks dat het niet waar was, kreeg ik voordurend naar mijn hoofd gesmeten dat ik mij aanstelde, een zielige aandacht trekster was, ik wel kon lopen,maar liever zielig wilde zijn, en ga zo maar even door, en ik ben op 1 vriendin na al mijn vrienden kwijt geraakt. Vandaar dat ik het moeilijk vind om die stap te nemen.

De reacties, en het onbegrip van mijn vrienden, maar ook mijn familie waaronder mijn eigen moeder en zus, heeft mij enorm veel pijn gedaan, en ik ben bang om die ellende weer over me heen te krijgen.

Ik heb me destijds zo ongeloofelijk eenzaam en rot gevoeld, en ging soms twijfelen of ik wel echt voelde wat ik voelde. Omdat iedereen om mij heen vond dat het niet zo was.

De enige vriendin die ik nog over heb, zag ik in die tijd maar zelden.(1x in de 2 a 3 maanden)

Ik weet dat het mijn leven is, maar ik vraag me af of het echt zoveel makkelijker is als je niemand meer hebt die je neemt zoals je bent. En je gelooft als je zegt dat je iets niet kunt vanwege de pijn of te weinig kracht.

Maar de laatste tijd ervaar ik dat ook zo, zonder een rolstoel, maar vanwege mijn steeds slechter lopen, maar die tijd heeft me wel erg onzeker gemaakt, en bang om voor mezelf te kiezen, en mezelf te zijn. Want als ik mezelf was werd ik niet gerespecteerd, en wie zegt dat dat nu wel zal zijn?

Ik vraag me ook af of ik de enige ben met deze ervaring!, en als ik niet de enige ben, hoe jullie er dan mee om zijn gegaan.

Samen staan we sterk!!!
0

Hoi Chantal.

Zoals ik al eerder zei, het is aan jou de keus en ik kan me helemaal terug vinden in jou verhaal,  ook ik ben vrienden verloren en de familie laat het ook afweten. maar door ervaring wordt je rijker en ik barst het om nu al achter de geraniums te gaan zitten. Chantal kop op en denk aan je zelf dat is nu het belangrijkste.

Groetjes annie.

Je bent niet alleen.
0

Wat andere zeggen over je ziek zijn is een probleem waar iedereen mee te maken heeft of krijgt

Je zogenaamde ”vrienden” zijn er wel als je leuk en gezellig als het je goed gaat

MAAR als je ze nodig hebt omdat je ziek bent en / of niet zelf kan bedruipen dan zijn ze druk met hun eigen dingen

Ik heb mijn “vrienden” leren kennen toen ik in het revalidatiecentrum lag

Het was er gewoon dat je het weekeind naar huis ging dat houd in dat je vrijdagavond 1700 uur naar huis moest en zondag avond voor 2000 uur terug

Nu dan ga je maar je “vrienden” bellen en uit eindelijk zijn het altijd de zelfde die tijd vrij maken om je te verplaatsen

Ik heb toen wel geleerd wie mijn / onze “vrienden” zijn

Dit zijn er maar een handje vol maar ze zijn er met lief en leed

En als je ze wat vraagt is niets hen te veel

De rest noem ik / wij “kennissen” deze zijn er als het je goed gaat en blijven weg als het wat minder is

Onze vrienden komen graag langs, ze weten dat het voor mij moeilijker is om bij hun in huis me te verplaatsen

We gaan dan ook met z’n alle eens per jaar een lang weekeind weg dit doen wij als blijk van waardering voor het geen “Onze VRIENDEN” voor ons doen

En wat een ander zegt over mijn ziek zijn zet ik ver van me af

En als mensen er commentaar over hebben vraag ik of ze een weekje willen ruilen, maar dan ook met de pijn en het ongemak van de rolstoel die er bij horen

Dan worden ze vaak wel rustiger met hun commentaar

Later als deze mensen die altijd commentaar hadden zelf wat gaan mankeren zijn dit de grootste draken in de omgang maar dat is wat anders

Het belangrijkste is dat je een “goed gevoel” hebt bij mensen die je willen helpen omdat ze je vriend zijn

Dat je hierdoor je vrienden kring kleiner wordt dat is jammer maar het is zo en hieraan moet je je niet te lang vasthouden

Maar juist door gaan met de “vrienden” die er wel voor je zijn

m.v.g. jacko

0

Hoi Chantal,

Het is alweer een tijdje geleden dat je een vraag stelde op deze site over het wanneer een rolstoel te gaan gebruiken.

Ik ben 3 jaar geleden een rolstoel gaan gebruiken omdat ik zoveel pijn in mijn benen en voeten had, dat ik er niet meer op kon staan. In eerste instantie hebben wij er zelf een gekocht. Tweedehands. Een prima rolstoel, maar een beetje zwaar. Een half jaar later, heb ik een scootmobiel via de Wmo gekregen en ook meteen een nieuwe rolstoel aangevraagd. De rolstoel die ik nu heb is een stuk lichter en dus fijner in het gebruik. Om het voor me zelf een beetje leuk te maken, pimp ik de hoepels en het zitkussen. Ik doe hoesjes om de handvaten van dezelfde stof en maak een soort tas om wat spulletjes mee te nemen. Bijvoorbeeld mijn reserve-medicijnen en een flesje water. Handig voor als je je medicijnendoos vergeet.

Mijn scootmobiel pimp ik ook, waardoor het er allemaal wat fleuriger uitziet. Elk seizoen verander ik het weer. Ik krijg zoveel leuke reacties, dat ik er bijna een soort blij van wordt. Het is dan voor mijn gevoel minder erg dat ik een rolstoel of scootmobiel nodig heb.

Misschien heb je iets aan mijn tip; pimp je rolstoel met een leuk, fleurig stofje en het voelt allemaal minder erg aan.

groetjes Joke

 

Joanna
0

Bedankt voor de steun en tips die jullie me hebben gegeven, ik ben mijn rolstoel weer gaan gebruiken, tot mijn spijt kwam ik erachter dat ik hem (vooral buiten) niet meer vooruit krijg omdat ik teweinig kracht heb in mijn handen. 

Nu heb ik een paar weken terug een aanvraag gedaan bij de wmo om mijn rolstoel aan te passen. (in samenwerking met mijn ergotherapeut)

Dat kan een paar weken duren voordat ik voor een gesprek/keuring moet komen, Maar zodra de aanpassing er is ga ik hem wel weer gebruiken.

Als ik wat langere afstanden af moet leggen, bv in de stad, dan vraag ik iemand mee om mijn rolstoel te duwen. (meestal 1 van mijn ouders) ze vonden het eerst wel vreemd, maar ze zijn er langzaamaan wel aan het wennen. Ik bespreek met hun ook vaak de mogenlijkheden die ik straks mogenlijk weer terug heb als de aanpassingen er zijn. 

Ik kijk er erg naar uit, zeker omdat mijn zelfstandigheid dan weer groter wordt, hetgeen ik nogal moeilijk vind steeds te moeten inleveren.

Ik weet dat ze zggen beter 1 goede vriend als 10 die er alleen zijn in goede tijden, en dat wil ik ook echt niet ontkennen, maar om maar 1 vriend te hebben is het wel erg eenzaam en zwaar.

Ik heb maar 1 vriendin, echt een schat van een meid, die ik hoop nooit te verliezen, en gelukkig denkt zij er hetzelfde over, maar momenteel houd dat in dat ik heel vaak alleen thuis zit omdat ik niet weg kan omdat me dat zelfstandig vaak  niet meer lukt.

Ik hoop dat dat veranderd door de aanpassingen aan de stoel, en ik heb daar ook wel vertrouwen in.Naast die vriendin heb ik alleen mijn ouders die ook komen als ik het nodig heb, en 2 kennissen die alleen komen als hun iets van mij nodig hebben. maar nog niet eens als het wel een dagje goed gaat en ze niets nodig hebben.

Dat is momenteel mijn sociaal netwerk. en ik kan je zeggen... Das toch wel eenzaam, en moeilijk te verdragen omdat het vrijwel het tegenovergestelde is van voor dat ik "ziek" was.

Ik probeer het toch wel positief te blijven zien, en meestal lukt me dat ook wel, ik heb tenslotte voor mijn gevoel geen slecht leven, maar makkelijk vind ik het ook niet.

Eigenlijk heb ik niet veel meer te verliezen wanneer ik  voor mezelf kies toch???

dus dat ga ik nu toch maar doen... iedereen bedankt daarvoor!!!

Samen staan we sterk!!!
0

Hoi Chantal,

Weet je dat een scootmobiel je nog meer vrijheid en zelfstandigheid biedt. Ik heb het ook moeilijk gevonden toen ik er voor de eerste keer mee naar buiten moest, maar nu ik eraan gewend ben, zou ik hem niet meer willen missen. Nu kan ik zlef naar het zwembad, naar de winkel, naar de markt, met de tram mee. Zoveel meer dan alleen maar thuis zitten of hulp moeten vragen. Misschien kan je dit bij de Wmo aankaarten. De Wmo biedt jou hulpmiddelen waardoor je kan participeren in de samenleving. Ik hoop dat je hier ook nog iets aan hebt.

groetjes Joke

 

Joanna
0

Hoi Joke,

Ik heb wel al een electrische handbike, ipv een scootmobiel. Daar heb ik toen voor gekozen omdat die er wat sportiver uit ziet. Je kan je stoel dan ook afkoppelen zodat je in de winkel je beter kan draaien. ik heb een soort afneembare trekhaak aan mijn rolstoel gemonteerd zodat ik de fietskar er ook achter kan hangen, zodat ik meer boodschappen mee kan nemen. Nu zijn we aan het kijken om mijn stoel aan te passen zodat ik die weer kan gebruiken. ook voor plekken waar ik niet met de fiets heen kan. (verder weg) zodat ik daar toch mijn rolstoel kan gebruiken. Voor mij is dat met name als ik naar de stad moet. Omdat ze bij ons in het dorp niet alles hebben.

Maar toch even goed bedankt voor de tip.

Samen staan we sterk!!!
0

Hallo, Ik ben nieuw hier ... Sinds vorige week heb ik zelf een diagnose gekregen momenteel heb ik nog niet echt symptomen enkel deze middag toen ik met de auto in de file stond trilde mijn. Been enorm ... Alle onderzoeken moeten nu nog starten Ze hebben het ontdekt toen de diagnose mijn men zoon vast gesteld werd Hoe snel kan het gaan Voel me er echt niet goed bij momenteel ..,,

0

Hallo, Ik ben nieuw hier ... Sinds vorige week heb ik zelf een diagnose gekregen momenteel heb ik nog niet echt symptomen enkel deze middag toen ik met de auto in de file stond trilde mijn. Been enorm ... Alle onderzoeken moeten nu nog starten Ze hebben het ontdekt toen de diagnose mijn men zoon vast gesteld werd Hoe snel kan het gaan Voel me er echt niet goed bij momenteel ..,,

dit bericht is gewijzigd door tacheltje op 10 februari 2013 om 22:25

0

Hoi Chantal en anderen, Ik heb een rolstoel geleend, deze was eerst voor de vakantie en vind het eigenlijk wel handig is als ik het centrum in wil. Mijn man tilt de rolstoel uit (en in) de auto en we lopen dan het centrum in. De rolstoel is voor mij niet gemakkelijk om zelfstandig uit te komen en daardoor ook niet echt geschikt. Ik bemerk dat de tijd komt dat ik een eigen rolstoel ga aanvragen via Wmo.

Karin
0

Hoi allemaal. Op vakantie neem ik een gewone rolstoel mee, maar ga toch het liefst op de scootmobiel. Je bent zo afhankelijk van mensen met een gewonen rolstoel. Nu zegt een hulpverlener dat het toch tijd wordt voor een binnen - buiten rolstoel, maar ik denk zolang ik nog iets met een kruk kan lopen, geef mij de scootmobiel maar en een trippel wheel

0

hallo allemaal,

Ik ben hier nieuw, eigelijk dankzij henk.. omdat hij deze site duidelijk heeft genoemd afgelopen zaterdag bij een bijeenkomst in maastricht.

Ik heb zowel een scootmobiel als een rolstoel...puur omdat als ik bijv. met me schoonzusje of me eigen gezin eens wegga..winkelen of wat dan ook ik niet de scootmobiel mee kan krijgen of ik moet met de deeltaxi/valys naar de plek van bestemming gaan en hun met eigen vervoer..en dat vindt ik zo afschuwelijk.. vindt dat niet samen weg kunnen gaan..

Ik heb nu een excel g4 rolstoel, alleen hij is niet bij te stellen..dus als ik een kleine 20 minuten in de rolstoel heb gezeten verga ik van de pijn..( heb 24/7 pijn.. maar dan wordt het ondanks morfine helse pijnen tot tranen aan toe) en via de WMO zegt ze oohh maar ik ben ergotherapeute geweest, maar dan stap je toch uit en ga je een half uur achter de rolstoel lopen!!!!! 

Ehhh ja, als ik dat kon waarvoor heb ik dan die rolstoel nodig..ik heb door de dikke vezel neuropathie, heel veel spierzwakte tot tijdelijke verlammingen aan toe...dus hoe moet ik dat doen??

Ja ik moet in beweging blijven dat is het beste..en heb haar heel vriendelijk gevraagd of ze weet wat verlammingen inhouden..maar die heb ik volgens haar omdat ik de pijn niet meer aankan..en dat het dus tussen me oren zit...

Eigelijk heb ik  in huis me rolstoel ook nodig, maar omdat ik dus ook spierzwakte/verlammingen in me armen heb ( verlamming is tot nu toe alleen rechter kant geweest..zowel been als arm) krijg ik me rolstoel niet zelf vooruit of achteruit!

Ten tweede is me huisje waar we met 5 personen wonen zo klein..dat ik niet eens bij me bed beneden kan komen met de rolstoel...( heb een hoog/laag bed met luchtmatras beneden staan voor overdag)  zegt ze doodleuk, je hebt toch geen rolstoel binnen want je kan toch lopend naar de voordeur..zeg ja hoe moet ik anders mensen binnen laten?? Ik ga niet tegen wildvreemde zeggen loop maar om...ook tegen u niet...

Toen wist ze niets te zeggen..

Nu is vorige week de ergotherapeute geweest thuis..en die gaat toch proberen wat meer info te krijgen uit maastricht waarin letterlijk staat dat het progressief is..zodat ze er toch voor gaat proberen dat we naar een aangepaste eensgezinswoning kunnen gaan..want we hebben nog 3 pubers van 2 x 13 jaar en 1x 15 jaar thuis wonen..dus de eerste jaren zijn die er nog wel...

En als ik de rolstoel echt niet zelf meer kan bedienen dat ik dus een electrische rolstoel moet hebben..maar die past weer niet in een auto..en dan hebje van die mooie auto's waar je particulier met rolstoel of electrische of scootmobiel in kan rijden...maar die zijn voor mij niet te betalen....

Al met al heb ik dus me rolstoel wel degelijk nodig in huis, alleen enigste wat ik van WMO heb gekregen is een traplift....maarrrrr door die traplift kan ik dus niet met de rolstoel bij de voordeur komen....

Gelukkig ken ik nu een aantal mede patienten en 1 die zich er nogal in vast bijt die me afgelopen zaterdag zijn hulp heeft aangeboden...dus hopelijk dat ik wat meer voor elkaar krijg...

Ik weet het zelf dus eigelijk niet meer!

Hoe is het nu met jouw verder chantal?? omdat jouw bericht al ouder is, heb je in de tussentijd wel toch een rolstoel of ???

Enne wat grensen betreft ik ga ze ook nog steeds over, dus zal niet alleen aan je autisme liggen hoor meid!!!

Groetjes minoesquincy

0

Beste Minoes, het lijkt mij het beste als je je gaat vervoegen naar je WMO consulent van de gemeente waar je woont. Als je een revalidatie arts of ERgo therapeut hebt laat zij dit voor je regelen, heb je die niet zorg dan dat je via je huisarts wordt doorverwezen. Ben je lid van de VSN neem contact op met je regioconsulent en laat je helpen, je hoeft het echt niet allemaal alleen te doen. Succes

0

Hoi Chantal,

Ik herken jouw situatie. Ik zit zelf met hetzelfde probleem. Door ernstige verkramping van mijn linkerbeen kan ik er soms niet eens meer op staan en heb ik pijn tot huilen aan toe. Het is bij mij de afgelopen weken snel achteruit gegaan en heb ik 24/7 pijn in mijn been. Ik gebruik de rolstoel nu nog alleen op vakantie. We gaan in augustus naar Orlando, de Disney Parken en dan zit ik de hele dag in een rolstoel en ijn man duwt deze. ik hoop dat ze electrische hebben daar dan neem ik die hoeft mijn man niet de hele dag te duwen. Wij hebben een kleine auto en de rolstoel die ik heb van de gemeente die past daar niet in. De banken kunne niet naar beneden vanwege de autostoel van mijn dochtertje van 3. Ik zit zlf te denken aan krukken en wil morgen even naar de zorgwinkel. Daar kun je ze lenene en misschien onlast ik mijn been daar genoeg mee. Anders zal ik inderdaad moeten gaan denken om een beter rolstoel te verkrijgen lleen ik moet wel denken aan de krachtin mijn armen als die daardoor gaat afnemen zal ik warschijnlijk toch een scootmobiel moeten hebben voor buiten. Gelukkig kan ik in huis nog goed toe. Woon gelukkig in een flat, heb geen trap in huis. Ik weet niet of dit helpt, hoor graag terug van je.

Natascha

1

Minoes, ik mag hopen dat je inmiddels een betere rolstoel hebt?? Want wat je vertelt mag absoluut niet. Ook een wmo rolstoel moet geschikt voor je zijn, en deze is dat dus duidelijk niet! Laat je niet afschepen, schakel desnoods een eigen ergotherapeut of arts in.

Natascha, misschien kan je in plaats van krukken beter een rollator proberen. Is misschien even een stap, maar het is een stuk stabieler en daardoor ontlast je je been misschien wat meer. Ik ben 39, loop met een rollator en maak gebruik van een rolstoel voor langere afstanden en een scootmobiel. Ik heb van de gemeente een Quikie Helium gekregen, een lichtgewicht rolstoel. Maar ik herken het probleem van de kleine auto, mijn banken moeten inderdaad ook naar beneden. Al zou het misschien wel passen door de wielen eraf te halen maar dat is me teveel gedoe met balans.

Voor kleinere stukken is een rolstoel heel praktisch, voor langere afstanden buiten is een scoot toch prettiger. Stoepen lopen schuin af en vragen veel van de armen is mijn ervaring.

Ik ben vorig jaar verhuisd naar een gelijkvloerse woning en het scheelt enorm. Gelukkig kan ik me nog lopend redden in huis maar ook met de rolstoel kom ik rond mocht het nodig worden. Het lijkt mij dat een elektrische binnenrolstoel of trippelstoel geen overbodige luxe is Minoes?
Jammer dat je zo moet knokken om de juiste aanpassingen te krijgen, het zou toch echt eenvoudiger moeten kunnen in Nederland. Je kiest immers niet voor een beperking of ziekte!

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Hi Billynoor,

Bedankt voor je advies. Ik heb een tweetal weken de rollator van mijn schoonmoeder mogen lenen en ben erachter gekomen dat ik dan dermate op mijn armen en handen leun en dat ik dan 's avionds niet eens meer een kopje kan vasthouden. Met mijn ergonomische krukken heb ik daar minder last van. Ik loop nu bij de fyrsiotherapeut en die helpt me met het verlichten van de krampen in mijn benene en het helpt redelijk. Langere afstanden gebruik ik mijn krukken en dat gaat prima. Ik ben alleen wel aant onderzoeken hoe ik aan een scoot of electrische rolstoel kan komen omdat ik vermoed dat ik niet lang meer met krukkn toekom. De vermoeidheid van mijnarmen speelt mij ernstig parten. Gelukkig heb ik een wereldscooter en een stoeltje achterop voor mijn dochter en een lichte standaard zodat ik hem goed neer kan zetten en die gebruik ik nu dagelijks, want fietsen kan ik niet meer en autorijden heb ik helaas ook op moeten geven vanwege gebrek aan concentratie. 

Nog even over de trippelstoel. Ik vond het een onding. Ik heb nu een ikea kruk voor in de keueken als ik langer moet staan bij het koken en dat vind ik ideaal. Maar misschien vind Minoes het wel een werlduitvinding. Proberen van verschillende dingen heeft mij de juiste hulpmiddelen doen vinden. Hoop dat het inmiddels allemaal goe dgekomen is...

Natascha

 

0

Beste Natascha er zijn ook rollators waar je de armen kunt strekken en eigenlijk met je ellenbogen kracht zet. Is even wennen maar lukt wel.

Zelf heb ik een trippelwheel waar je zowel met je voeten als ook bij een rolstoel met je handen kunt bewegen en ik zou niet anders meer willen hebben.

Verder lijkt mij een scootmobiel met een kinderstoeltje fijner dan een rolstoel, je bent verplicht om dan ook nog wat te doen aan bewegen. Ik kan mijn kleinzoon meenemen. Denk er wel aan dat hij perfect geveerd is anders krijg je heel snel last van krampen. De enige is dan een Trophy of een Solo. Gemeentes moeten hier mee akkoord gaan. Ik krijg er nu een na twee jaar vechten.

Groeten en laat wat horen

0

Beste Henk. Bedankt voor je advies. Ik ben er zeker mee geholpen. Wist niet dater scootmobiels zijn met een kinderzitje? Ik ga binnekort contact opnemen met de gemeente om advies in te winnen. Mocht ik vragen hebben kom ik terug bij je, wellicht kan je dan goed advies geven.

Henk bedankt,

groetjes

Natascha

1

mijn vrouw had juist last met een Trophy .
Heeft slechte vering wat klappen op vangt.
Beter is de solo.die veert onafhankelijk.

Zelf zit ik in een elektrische rolstoel.

Booster/Scootmobiel is aan te bevelen als je last van je benen hebt,maar niet erg in je armen

Heb je zowel last van je armen en benen,dan ben je vanwege sturen aangewezen op een elektrische roltoel

Idd zijn er scootmobiels met kinderzitje en als ze ouder worden
is daar een tweepersoons scootmobiel de oplossing voor.

Heb ff opgezocht en gevonden onder de naam:

Scootmobiel Twist

Scootmobiel met twee versxhillende kinderzitjes:

Scootmobiel Inca Sprint met 2 kinderzitjes


http://www.intermobiel.com/viewpage.asp?pag_id=301? 


Hopelijk heb je wat aan de info

Groetjes

Loveheart 
 

dit bericht is gewijzigd door Loveheart op 7 januari 2014 om 21:02

wens ieder een gelukkig en liefdevol leven.|Oprichter en hoofdbeheerder groep Mitochondriële myopathie
0

Beste Loveheart,

Ik rij dagelijks op mijn scooter met sinds kort een kinderzitje. Heb wel zwakte in mijn armen, maar dit gaat nog prima. Bedankt voor je advies ik ga dit zeker gebruiken bij een aanvraag naar de gemeente.

groetjes

Natascha

1

Natascha, probeer de eisen waaraan de scoot moet voldoen (of de elro) en probeer desnoods samen met de leverancier uit wat voor jou het beste past. De gemeente mag dan wel voor het goedkoopste gaan maar het moet dan wel de goedkoopste adequate voorziening zijn. En dat is niet altijd de standaardvoorziening. Mijn ervaring is dat de gemeente hierin wel mee (moet?) gaat.

Overigens is er inderdaad een rollator met elleboogsteunen, waarbij je dus niet op je polsen steunt maar op je ellebogen. Ook daarin is veel mogelijk. Heb je contact met een ergotherapeute? Die kunnen je hierin verder helpen en ook helpen bij de aanvraag.

Succes!

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Mensen bedankt voor jullie input. Hierdoor komen we steeds meer te weten en kunnen we gezamelijk de WMO in Nederland van goede info voorzien, want NEE is het hoofdwoord bij hen

0

Het moet altijd zo goedkoop mogelijk, ik heb het 'geluk' dat ik nog geen nee verkocht heb gekregen... Ik heb geen standaard rolstoel gekregen, de scootmobiel werd aangepast en uiteindelijk heb ik zelfs een aangepaste keuken gekregen die hard nodig was maar wat duur is. Ik was al verhuisd naar een passende woning en daar een vergoeding voor gekregen dus het was wel even morren. Maar een huis met een aangepaste keuken is heel zeldzaam...

Ik wil wel de kanttekening maken dat er een zwaar beroep gedaan wordt op de wmo, en dat er helaas ook mensen zijn die andere mogelijkheden hebben maar toch voorzieningen krijgen omdat ze er wettelijk recht op hebben en de gemeente ze het dus niet mogen weigeren.

Er zouden eigenlijk 2 regelingen moeten zijn met 2 potjes; hulpmiddelen en voorzieningen voor mensen met een chronische ziekte en/of beperking en een potje huishoudelijke hulp en dergelijke voor 'gezonde' ouderen. Want veel van het wmo geld gaat daarheen heb ik begrepen. Niet dat ik ze het niet gun, maar het gaat helaas ten koste van (noodzakelijke) voorzieningen voor mensen met een beperking.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Billy, mag ik jouw vragen in wat voor een gemeente je woont, want dat wil nog wel eens enorm verschillen. Bij mij in Sittard is niets mogelijk maar dan ook niets. Ben twee jaar bezig geweest voor een extra geveerde scootmobiel en nu moet er in huis wat aangepast worden en moet maar even zien hoe de aandoening zich openbaard. Wij zijn ook al moeten verhuizen van de gemeente en nu willen ze dat het liefst weer, maar daar pas ik voor.

0

Billy, mag ik jouw vragen in wat voor een gemeente je woont, want dat wil nog wel eens enorm verschillen. Bij mij in Sittard is niets mogelijk maar dan ook niets. Ben twee jaar bezig geweest voor een extra geveerde scootmobiel en nu moet er in huis wat aangepast worden en moet maar even zien hoe de aandoening zich openbaard. Wij zijn ook al moeten verhuizen van de gemeente en nu willen ze dat het liefst weer, maar daar pas ik voor.

0

Jullie hebben wel heel veel pech, kan me voorstellen dat je niet weer wilt verhuizen. Ik woon in de gemeente Oost Gelre, in de Achterhoek. Hier ook veel problemen met de wmo verder, weinig geld en het duurt allemaal soms wel erg lang. Maar ik heb tot nu toe alles gekregen wat ik nodig had. Heb wel 9 maanden moeten wachten voor de keuken geplaatst was bijvoorbeeld, maar ik heb tot nu toe alle voorzieningen gekregen die nodig waren. Kreeg wel de vraag hoe lang ik van de keuken gebruik dacht te kunnen maken.... Dat kwam hard aan, waarschijnlijk niet zo bedoeld maar het klonk nogal hard.

Je moet er soms hard voor knokken, wat dat betreft ben ik gelukkig geweest. Vind het ook lastig om dingen aan te vragen, gewoon omdat ik weet dat het veel geld kost. Hier gaan ze bijvoorbeeld ook geen scoot meer geven aan mensen met een eigen auto. Ik heb een eigen auto (aangepast door mezelf) en ik was dus ook bang dat ik geen handbike zou krijgen vanwege die regeling. Ik heb een scoot maar daar heb ik niets meer aan omdat ik vrijwel volledig rolstoelafhankelijk ben. Wil graag een handbike als die geschikt blijkt voor mij. Ik heb nog geen aanvraag gedaan (wil het uitproberen eerst) maar ik heb al wel te horen gekregen dat ik er in principe wel voor in aanmerking kom vanwege mijn beperkingen. Dus ik neem aan dat het wel gaat lukken als mijn lichaam mee werkt. Maar het is iedere keer spannend.

Maar hoor inderdaad veel verhalen van hoe het niet moet...

Hoe dan ook, wettelijk zijn gemeenten verplicht je een adequate voorziening te geven mocht je daar om verzoeken en die nodig is natuurlijk. Maar daar koop je niets voor als de gemeente niet mee wil werken. En ik vrees dat het steeds moeilijker gaat worden.... Meer ouderen die verplicht thuis moeten blijven wonen die dus ook meer zorg nodig gaan hebben zullen ook meer kosten met zich mee gaan brengen. En dat geld moet ergens vandaan komen...

Henk, veel succes met de aanvraag voor de woningaanpassing!

dit bericht is gewijzigd door billynoor op 8 januari 2014 om 14:53

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
0

Over het gebruik van hulpmiddelen kan veel gezegd worden. Afhanklijk van de aandoening ga je sneller een rolstoel, of scootmobiel, moeten gebruiken

Ook andere aanpassingen zijn afhankelijk van je kunnen. En zoals de ene een hoge pijndrempel heeft, zo zal de anderen langer zonder hulpmiddelen kunnen leven.

Ik heb bijna 5 jaar (juni 2009) een autonome dunne vezelneuropathie. Veel pijn,en ondanks zware pijnstilling gaan er toch maar de kantjes af. Maar ik wel de nodige hulpmiddelen aangevraagd, en ook zonder problemen gekregen. Ik heb een rolstoel en een scooter. Laat me die overal gebruiken, maar in min woonplaats ligt dat moeilijk. En dat is enkel omdat ik geen commentaar kan verdragen van de dorpsbewoners.. Ik ben 51 jaar voorzitter geweest van een gehandicaptenvereniging ( was18 jaar als ik begon) en nu zelf is zo een rollend ding gaan zitten is me nog iets teveel gevraagd. Ja een mens zit raar ineen he

Maar thuis heb ik een trippelstoel en daar kan ik bijna alles zelfstandig mee doen.

Groetjes

Maria

maria
0

Beste Maria,

Ik weet wat je bedoelt met commentaar. Ik heb het vooral over het nastaren en elkaar aanstoten zo van moet je haar zien, das ook zielig. Ik zit gelukkig alleen in een rolstoel als we een dagje weggaan, daar ik niet zo lang kan lopen. Ik neem me altijd voor er niet op te letten en na een tijdje kan ik dat ook. Mijn dochter vindthet heerlijk om dan op schoot te zitten en ik hou me dan vooral met haar bezig. Is er geen mogelijkheid voor jou om de dorpsbewoners erop aan te spreken. Wat voor commentaar hebben ze dan. Jij kan er niets aan doen dat je deze hulpmiddelen nodig hebt. Wees vooral blij dat ze er zijn en de opmerkingenvan anderen, gewoon terugpraten. Dat kan soms pijnlijk zijn, maar ben je niet bang dat je in een sociaal isolement raakt door de rolstoel en scootmobiel niet te gebruiken?

groetjes

Natascha

0

Wanneer je aan een rolstoel toe bent moet je proberen samen met je arts te bepalen. Dan ik bedoel ik het lichaamlijk aspect.Maar of je dat dan ook geestelijk een plaats kunt geven, en zo maar op straat gaan rijden is nog een andere vraag.

Ik heb al 2 jaar een scoormobiel Ik rijd aar overal mee behalve in mijn stad gewoon om vragen te ontwijken.Of medelijdende opmerkingen te moeten ondergaan maar eens zal dat toch moeten gebeuren.We zijn met de oudste kleinkinderen vorig jaar naar Milaan geweest met de gewone rolstoel. En die gingen ruzie maken wie mocht duwen.En ik maak daar zo een probleem van. Ja tussen die hersenpan draait het soms verkeerd.hihi

maria
0

Wanneer je aan een rolstoel toe bent moet je proberen samen met je arts te bepalen. Dan ik bedoel ik het lichaamlijk aspect.Maar of je dat dan ook geestelijk een plaats kunt geven, en zo maar op straat gaan rijden is nog een andere vraag.

Ik heb al 2 jaar een scoormobiel Ik rijd aar overal mee behalve in mijn stad gewoon om vragen te ontwijken.Of medelijdende opmerkingen te moeten ondergaan maar eens zal dat toch moeten gebeuren.We zijn met de oudste kleinkinderen vorig jaar naar Milaan geweest met de gewone rolstoel. En die gingen ruzie maken wie mocht duwen.En ik maak daar zo een probleem van. Ja tussen die hersenpan draait het soms verkeerd.hihi

maria
0

Wanneer je aan een rolstoel toe bent moet je proberen samen met je arts te bepalen. Dan ik bedoel ik het lichaamlijk aspect.Maar of je dat dan ook geestelijk een plaats kunt geven, en zo maar op straat gaan rijden is nog een andere vraag.

Ik heb al 2 jaar een scoormobiel Ik rijd aar overal mee behalve in mijn stad gewoon om vragen te ontwijken.Of medelijdende opmerkingen te moeten ondergaan maar eens zal dat toch moeten gebeuren.We zijn met de oudste kleinkinderen vorig jaar naar Milaan geweest met de gewone rolstoel. En die gingen ruzie maken wie mocht duwen.En ik maak daar zo een probleem van. Ja tussen die hersenpan draait het soms verkeerd.hihi

maria
0

Het mentale aspect is vaak het struikelblok bij het gebruik gaan maken van hulpmiddelen... Het is de acceptatie van de situatie die meestal het moeilijkste is. Wat de mensen om je heen betreft; laat het hun probleem zijn dat ze staren en achter de hand tegen elkaar fluisteren. Als ik mensen zie staren dan glimlach ik vriendelijk naar ze. Als mensen medelijdende opmerkingen maken dan maak ik ze direct duidelijk dat ik geen medelijden hoef, dat ik me uitstekend kan redden en dat er ergere dingen zijn. En daarbij; ik denk dat mensen veel minder denken en vinden over ons dan we zelf denken hoor.

Ik vind de reacties van kinderen altijd erg grappig, die staren ook (vooral de kleinere kinderen) of vragen heel direct waarom je in de rolstoel zit (soms vragen ze het aan de ouders die je dan ook meteen heel benauwd ziet kijken. ;) ) Als ze het vragen leg ik het uit, als ze staren lach ik naar ze en zwaai. Ik ben ook al eens ongevraagd geduwd door kinderen, ze hadden de grootste lol.

Het is de truc denk ik om er zelf zo luchtig mogelijk mee om te gaan, je niets aan te trekken van de blikken van anderen. Toen ik nog liep trok ik ook de aandacht, alleen had ik dat zelf zelden in de gaten, mijn moeder vestigde er mijn aandacht op. Maar ik heb me er nooit wat van aangetrokken. Laat ze maar kijken hoor.

Ik zit nu buiten constant in de rolstoel en blijkbaar heb ik een heel open houding want men spreekt mij heel snel aan, en ik heb ook nooit gemerkt dat men over mijn hoofd spreekt zoals je vaak hoort. Mensen maken juist snel een praatje met me, ook over dingen die lastig zijn in een rolstoel. Zo kan ik mensen meteen een beetje educatie geven! ;)

Ik woon overigens in een dorp van redelijke omvang.

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
1

Ik rij nu een jaar of vijf in een scootmobiel en heb nu de derde. De vorige twee stuiterden teveel en dat was niet goed voor de spieren en zenuwen en ontstekingen in mijn lichaam, nu heb ik een Trophy 6 die bijna zweeft. Ik ga er overal mee naar toe en het intresseert mij niets wat anderen zeggen. Ik weet dat ik hem nodig heb en dat ik niet zielig ben. Ook haal ik mijn kleinzoon wel eens op van de peuterzaal en iedereen is gewend aan mijn scootmobiel. Als je met mensen praat laat dan duidelijk weten dat je niet zielig bent maar hierdoor mee kan doen in het leven en niet afhankelijk bent van anderen. Doe zoals de kinderen, zij doen eigenlijk altijd normaal (doen kinderen altijd) dus waarom jijzelf niet.

Ik heb heel veel aan mijn revalidatiearts. als ik hem mail krijg ik of bericht terug of een mail met een afspraak en dan als er wat geregelt moet worden doet de ergotherapeut dit, maar stel je normaal op. Stel alle vragen die je wilt stellen en voel je je niet thuis bij je specialist zoek een ander.

1

ik zit nu zo 3 jaar in een elektrische rolstoel.
Ben het helemaal met henkklooster eens.
Voor mij was de keuze makkelijk.
Je kijkt naar de aanpassingen die jij nodig hebt.
voor mij aangezien mijn armen en benen aangedaan zijn
was een scootmobiel geen optie en een rolstoel wel
ook is inmiddels door mijn achteruitgang de paneel in midden gezet zodat ik kan afwisselen met rijden.
Hoe iemand er geestelijk mee omgaat is verschillemd.
maar ook daar bij verwerken kan je hulp bij krijgen.

Dus de keuze ligt eigenlijk bij wat heb je nodig.
Dit samen met je revalidatiearts en ergotherapeut bespreken.

De voordelen van een elektrische rolstoel is de wendbaarheid
en de nadelen is de snelheid.

De keuze is voor mij is :zonder de rolstoel kan ik niet meer weg
en met de rolstoel kom ik weer overal.

Dit denk ik is ook van toepassing op sctootmobiel rijders

Ook hier zijn de mensen inmiddels gewend aan mijn rolstoel.
Blijf gewoon jezelf is de tip die ik je mee kan geven.

wens ieder een gelukkig en liefdevol leven.|Oprichter en hoofdbeheerder groep Mitochondriële myopathie
0

Ik heb ook helemaal nooit last van starende blikken, ik ben het met Billynoor eens dat het vooral aan je eigen houding zou kunnen liggen als mensen medelijdend naar je gaan doen. Wees vooral positief en open en benadruk het plezier wat je weer in het leven hebt doordat je "overal" kan komen. Ik vind het heerlijk om een scootmobiel te hebben, kom weer in de stad, kan een terrasje pakken en op het ogenblik zijn we net in Spanje aangekomen met de camper (trekauto) en caravan en in de camper staat mijn demontabele scootmobiel. Morgen ga ik heerlijk rijden over de boulevard in Blanes Spanje!!!

Groetjes uit Spanje! :)

0

Oh Spanje....klinkt prima

Aan het eind van mijn energie houd ik altijd een heel stuk dag over.
0

Oh Spanje....klinkt prima

Aan het eind van mijn energie houd ik altijd een heel stuk dag over.
0

Oh Spanje....klinkt prima ehh... foutje drie keer reageren was niet ech nodig

dit bericht is gewijzigd door juul-35 op 2 februari 2014 om 15:48

Aan het eind van mijn energie houd ik altijd een heel stuk dag over.
0

ja Trudy ik weet dat het tussen mijn oren zit. Het probleem is dat ik hier in het dorp goed gekend ben. Ik ben al 41 jaar voorzitter van eeen gehandicaptenvereniging. Doe ook nog veel vrijwilligerswerk in de sociale sector. En blijkbaar roept dat veel vragen op bij de bevolking. Ik kan of mag precies niet ziek zijn. Dat heb ik ondervonden toen ik voor de eerste maal met een loopstok ging.

Maar voor verdere afstanden moet ik wel de scooter gaan gebruiken, omdat de pijn in de voeten niet meer te doen is, en ook de voetspieren verminderen in volume. Ondanks de medicatie. Nu proberen we met de auto tot onze  plaats te rijden en dan is er niet zoveel te stappen.

Maar ben ik in Tenerife dan gebruik ik die scooter zonder problemen. En het geeft je veel vrijheid en vooral minder pijn.Ook daar kan je heel ver rijden met die scooter. Het zijn daar goed aangepaste boulevards.Nog een paar maanden en we zijn weer weg. Joepie

Maria

maria
0

Chantal jullie hebben blijkbaar hulp van een revalidatiearts Dat heb ik niet meer. Na twee jaar werd ik geweigerd omdat er geen verbetering meer mogelijk was. Ik moet het doen met een prive kinesist. Wel heb ik vorig jaar verschillende gesprekken gehad met een psycologe, rond verwerking en evolutie naar de toekomst. En rond de belasting die ik beteken voor mijn familie. Maar je moet het wel zelf doen.Hoewel eens een steuntje uit de andere hoek geeft je wel een ander beeld. En ik kan rekenen op een schat van echtgenoot, lieve kinderen en kleinkinderen.

Ja ik zal wel eens veranderen zeker Maar voor iemand die altijd zelfstandig geweeest is. Alles voor anderen geregeld heeft, zowel in het beroepsleven als prive is dat niet gemakkelijk.

Maria

maria
0

Mogelijk is het in België anders geregeld, bij ons blijf je gewoon onder behandeling van de revalidatiearts. Ook als er geen verbetering meer mogelijk is. Want juist die kan je helpen als het achteruit gaat. Met medicatie, hulpmiddelen, leren omgaan etc. Jammer dat je die steun niet krijgt.

Hoe moeilijk ook, andere mensen hebben niet voor jou te bepalen of je wel of niet 'ziek mag zijn' of bent. Ik begrijp echter wel dat het moeilijk is dat naast je neer te leggen hoor. Het belangrijkste is en blijft steun en begrip van je familie, en die weten ongetwijfeld hoe het zit. Laat die anderen toch lekker in hun sop gaar koken (kennen jullie die uitdrukking eigenlijk ook?).

Ik moet eerlijk bekennen dat ik mijn zelfstandigheid ook niet op wil en kan geven hoor. Als mijn fysiotherapeute me een hand toesteekt om me te helpen kijk ik om me heen of ik iets kan vastgrijpen in plaats van haar hand te pakken. Er wordt bijvoorbeeld ook regelmatig gevraagd of ze me moeten helpen als ik in de supermarkt ben of als ik de rolstoel in de auto moet tillen. En dat sla ik dus altijd af. Kan ik zelf. Ook al zijn het soms dingen die me heel veel moeite kosten en een beetje hulp eigenlijk heel praktisch zou zijn. Ga ook niet zwemmen bijvoorbeeld, want dan zou ik hulp nodig hebben bij het in en uit het zwembad gaan. En dat wil ik niet, ik wil alles zelfstandig doen. Dat loslaten is heel moeilijk. Misschien als ik echt niet anders kan dat ik het zou doen, maar ik twijfel eigenlijk of het zo makkelijk gaat. Zo hebben we allemaal onze 'zwakke' punten.

Ik kan je alleen maar aanraden om iedere keer een klein stapje te nemen. Ga bijvoorbeeld eens ermee naar buiten als het donker is, of op een tijdstip dat er weinig mensen buiten zijn. En bouw het zo uit. Maak het jezelf niet moeilijker dan het al is door jezelf het gebruik van hulpmiddelen te ontzeggen. Jij beslist wat je nodig hebt om goed te functioneren, niet je omgeving. Probeer het gevoel dat je hebt in Spanje op te roepen op momenten dat het even moeilijk is, als mensen kijken of opmerkingen hebben. Misschien helpt dat.

dit bericht is gewijzigd door billynoor op 5 februari 2014 om 13:37

het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt
1 2 3
Je kunt dit bericht alleen bekijken en er niet op reageren.

Plaats een reactie

Om te kunnen reageren moet je eerst ingelogd zijn. Als je nog geen profiel hebt op Iemandzoalsik.nl, kun je je aanmelden. Hiermee krijg je de mogelijkheid om te reageren en ook om zelf gesprekken te starten en groepen te volgen.

aanmelden / login