Hobbies

Ondanks mijn diagnose en prognose ben ik van plan mijn hobbies zo lang en goed mogelijk uit te voeren.

Een ervan is fotograferen, een ander is sleutelen.

Ik denk dat ik fotografie nog wel met een statief en met hulp van mijn zoon (11) kan blijven doen -mocht ik minder mobiel worden, sleutelen aan auto's lijkt me dan niet echt meer te gaan.

Wie van jullie heeft ook nog hobbies en ervaring hiermee icm ALS?

Met vriendelijke groet, Dick
1

7 reacties

0

Dick,

je had het al gelezen he, ik ben ook gek op fotografie? Zit je niet op facebook, daar kun je evt wat van mijn eigen favorieten zien.. Dacht laatst, zou ik toch niet nog een diepte-investering doen met een goede spiegelreflex.. maar ik heb een erg goede, handige panasonic waar ik eigenlijk alles mee kan, en die is niet zo zwaar en omvangrijk.. waarschijnlijk wordt zo'n spiegelrflx toch al gauw onhandelbaar voor me... maar fotograferen met hulp van iemand?... ik zie het nog niet voor me.... hoe denk jij dat te doen?

What if...
0

Jan,

Ik heb dit voorjaar een DSLR gekocht, voor ik van de diagnose wist; maar goed ook, anders zou ik het nu niet meer doen! Het is een Nikon D7000 geworden  -een semiprof. toestel met hoge lichtgevoeligheid en ongelofelijk veel instellingen.

Mijn zoontje is er ook weg van en ik houd van experimenteren, ben nu weg van nacht fotografie en beelden "bevriezen". Met de hoge sluitertijd en hoge ISO waarden is dat met de D7000 geen probleem.

Wat ik wil bereiken, door hem "mijn camera" in handen te geven, is dat ik mijn fascinatie aan hem kan overbrengen,  hem wat kan leren en zelfvertrouwen en trots naar boven te halen.

Laatst zaten we bijv. in de trein en fotografeerde hij door het glas de rails. Vage bruine streperige beelden met alleen twee rechte lijnen erop. Toen heb ik hem laten zien hoe je de bielzen kon vangen door sluitertijd sneller kon zetten (van 1/60 naar 1/250). Tot zijn verrassing zag hij de bielzen op de foto die hij met het blote oog niet kon zien, maar de foto was uiteraard wel onderbelicht. Dat hebben we toen gefixt met de ISO instelling. De betekenis daarvan drong niet helemaal door denk ik, maar het resultaat zag hij wel. Hij was onder de indruk van wat de camera kan en moest thuis vol trots vertellen hoe hij die foto had gemaakt!

Op zo'n moment geniet ik van fotograferen "met hulp van iemand": Het gaat mij  niet zozeer om het resultaat, maar wel om het ontdekken. En of ik nu zelf ontdek, of ik laat een ander dat doen, dat geeft vreemd genoeg dezelfde voldoening!

Het valt me wel op dat ik de camera vaker thuis laat en met mijn gedachten elders ben, hoe is dat met jou?

Doe je nog iets met je Panasonic? Ik zal eens op je Facebook pagina kijken, hoewel ik een gruwelijke hekel heb aan dat soort sociale media waar iedereen over je heen valt om vrienden te worden om je vervolgens te bedelven met berichten. (klinkt  wel erg zwartgallig hé ;-)

Ik zal even kijken en dan ga ik slapen; heb beloofd morgen binnen te vallen op mijn werk!

Met vriendelijke groet, Dick
0

goed dit van je te lezen trouwens.. hebben we het nog over! Mijn kinderen zijn wat jonger he.. 3, 7 en 8... pffff

What if...
0

7 en 8, kan dat niet met een Panasonic (is het een Lumix of een andere semi automaat?).

Je moet zuinig zijn op je camera (en dat uitspreken naar je kinderen), maar als ze er dan toch onder je begeleiding mee mogen werken en je leert ze er eea over win je respect en kunt ze ook iets moois meegeven voor later.

Wel zorgen dat ze geen ruzie gaan maken om papa's camera!

Toegegeven, die van 3 is nog te jong: mijn zoon was ook pas 5/6 toen hij mijn eerste Fuji Finepix met 2Megapixel en 16MB XD kaartje overnam, maar in zijn nopjes dat hij ermee was!

P.S. Dank voor je email. Ik zit wél op facebook (anders kon ik er ook niet over klagen ;-), maar ik ben een "slapend lid" -niet echt actief dus.

Zoek maar eens op Dick Spierings (Hintham).

Waar ik jou moet zoeken is mij een raadsel, maar zou wel graag je foto's willen zien (van mijn Nikon heb ik er nog niet veel online, wat ik heb staat op Picassaweb, maar mijn account daar zit "vol".

Met vriendelijke groet, Dick
0

sorry, had me niet gerealiseerd dat je m'n volledige naam nog niet had.. en jij dan? Dick Spier, de man met een spierziekte? Vond het al erg wrang.. maar goed Spierings, blijft saillant..

heb net wat zeilfoto's gezien van je. |Leuk! Ben onlangs met een stel goeie vrienden gaan zeilen (in het kader van veel leuke dingen doen samen...), een aantal staat op facebook.

Vind het wel goed wat je over dat fotograferen van de kinderen (door de kids) zegt. Maar zij zijn ook onze zorg natuurlijk. Ze (oudste 2) weten dat ik ziek ben, dat m'n vingers het minder goed doen, maar ze weten nog niet dat het ALS is en dat zo'n ernstige ziekte is.. maar natuurlijk kan ik hen, zonder dat ze dat weten, tóch meenemen in de fotografie...

voor nu: een goeie dag gewenst!

What if...
0

Het is overigens idd een Panasonic Lumix TZ5. Ben er heel tevreden over, kan er eigenlijk alles mee wat ik wil. Laatst nog een hele serie bliksemschichten vast weten te leggen, voor het eerst in m'n leven!..

What if...
0

Sorry dat ik even een paar dagen offline was, family business.

Spierings heeft niets met spieren te maken. Ik stam van een spiering vissers familie. En Spierings slaat op Spierinkxzoon (zoon van een spieringsvisser).

Er is ook nog een andere tak van onze familie en dat waren de edelen van Heusden, in hun wapen zitten ook 3 spieringen. Stamboomonderzoek toonde aan dat "onze vrouwen" in de vroege middeleeuwen wel eens door zo'n edelman werden opgeknapt.

Wahaa, ik heb blauw bloed kerel! Zouden ze daar met het wetenschappelijk onderzoek naar ALS ook rekening mee houden? ;-)

================

Het de kids vertellen is ook heel lastig, heb het gisteren mijn zoon verteld. Dat leverde een heftige reactie op!

Hij is slim en had zoiets allang gedacht, maar dat weggewimpeld met "als het echt zo is, had papa me dat wel verteld". Hij hield er geen rekening mee dat wij hem nog even wilden beschermen. Toen we het hem uiteindelijk wel vertelden kwam de klap daardoor juist extra hard aan!

En dat kan eigenlijk ook niet, hoe lang wil je het nog uitstellen? Ze hebben recht om het te weten, denk je niet? 3 is een lastige leeftijd, maar die van 7 en 8 zijn vast zelfbewuster en snappen meer dan je denkt (die van drie ook!).

Wat je ten alle tijde moet voorkomen is dat ze zelf gaan fantaseren omdat ze van jou geen antwoord krijgen: en ook al vertel je ze misschien niet alles, blijf je wel eerlijk?

Als je niet weet wat je het beste kunt doen, kijk dan eens op de Troostboom.

Grazyna en ik zijn daar ook geweest, waren in het begin een beetje sceptisch, maar gaan weer terug: die therepaute slaat de spijker op de kop! En als je wilt komt ze assisteren met het slecht bericht brengen.

Maar je moet er eerst zelf achter staan, anders moet je het niet doen; heeft ons ook een aantal weken gekost...

Met vriendelijke groet, Dick
Je kunt dit bericht alleen bekijken en er niet op reageren.

Plaats een reactie

Om te kunnen reageren moet je eerst ingelogd zijn. Als je nog geen profiel hebt op Iemandzoalsik.nl, kun je je aanmelden. Hiermee krijg je de mogelijkheid om te reageren en ook om zelf gesprekken te starten en groepen te volgen.

aanmelden / login